درسا مسعود سینکی؛ ارسلان دمیرچی؛ پروین بابایی
چکیده
مقدمه: در دوران یائسگی، شکلگیری عوامل زمینهای بروز اختلالات متابولیکی، قلبی-عروقی و تحلیل عضلانی اتفاق میافتد که در صورت عدم کنترل این اختلالات، سبب بالا رفتن احتمال مرگ و میر زنان در دوران پسا ...
بیشتر
مقدمه: در دوران یائسگی، شکلگیری عوامل زمینهای بروز اختلالات متابولیکی، قلبی-عروقی و تحلیل عضلانی اتفاق میافتد که در صورت عدم کنترل این اختلالات، سبب بالا رفتن احتمال مرگ و میر زنان در دوران پسا یائسگی میگردد. اجرای تمرینات منظم ورزشی میتواند بر این شاخصها تاثیر بهبود دهنده داشته باشند. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) بر این شاخصها و PGC-1α در زنان یائسه ۵۵ تا ۶۵ ساله بود.روشها: در این پژوهش نیمهتجربی، ۴۵ زن یائسه بهصورت تصادفی در سه گروه HIIT، MICT و کنترل قرار گرفتند (n=15). تمرینات به مدت ۸ هفته، سه جلسه در هفته اجرا شد. دادههای متابولیکی، آنتروپومتریک، لیپیدی، فشار خون و شاخصهای مولکولی PGC-1α، در مراحل پیشآزمون و پسآزمون اندازهگیری و با آزمون ANOVA و بونفرونی تحلیل شدند.یافتهها: در مقایسه بین دو گروه، سطوح PGC-1α در گروه HIIT بهطور معنیداری افزایش نشان داد (05/0P≤). همچنین، فشار خون دیاستولی و شاخص HOMA-IR افزایش معنی داری داشت (05/0P≤) . هر چند درگروه MICT افزایش معنی دار در HDL، کاهش معنی دار در مقادیر تریگلیسرید و کلسترول تام مشاهده شد (05/0P≤). نتیجهگیری: تمرین HIIT نسبت به MICT اثرات بیشتری بر PGC-1α و فشار خون دیاستولیک و حساسیت انسولینی دارد. در مقابل، MICT در بهبود پروفایل لیپیدی مؤثرتر بود. با توجه به نقش موثر و بعضا" متفاوت هر دو گروه تمرینی ، انتخاب نوع تمرین می تواند متناسب با هدف پیشگیری و کنترل اختلالات مورد نظر در زنان یائسه صورت گیرد.
