محبوبه خاک رند؛ اسیه عباسی دلویی؛ علیرضا براری
چکیده
مقدمه و هدف: استرس متابولیک و پراکسیداسیون لیپیدی از عوارض کلیدی در آسیبهای مرتبط با دیابت نوع ۲ به شمار می-روند. هدف از این پژوهش، بررسی اثر تمرینات هوازی با شدت متوسط و ترکیب گیاهی Plantamajoside بر پاسخهای ...
بیشتر
مقدمه و هدف: استرس متابولیک و پراکسیداسیون لیپیدی از عوارض کلیدی در آسیبهای مرتبط با دیابت نوع ۲ به شمار می-روند. هدف از این پژوهش، بررسی اثر تمرینات هوازی با شدت متوسط و ترکیب گیاهی Plantamajoside بر پاسخهای FGF21 و MDA پلاسما در موشهای دیابتی نوع ۲ بود. روشکار: در این مطالعه تجربی، 30 سر موش صحرایی نر نژاد C57bl/6 (3 تا 4 ماهه و میانگین وزن 2±24 گرم) در پنج گروه کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی-پلانتماجوزاید، دیابتی-تمرین هوازی و دیابتی-تمرین هوازی-پلانتماجوزاید قرار گرفتند. گروههای مکمل، طی دوره مداخله روزانه 100 میلیگرم پلانتماجوزاید (به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) را به صورت خوراکی دریافت کردند. پروتکل تمرینی فزاینده با شدت متوسط بر روی تردمیل، با شدت 70 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی، به مدت 45 دقیقه در روز، 5 روز در هفته، و بهمدت 8 هفته انجام شد. شاخصهای استرس متابولیک (FGF21) و پراکسیداسیون لیپیدی (MDA) در پلاسما اندازهگیری شد. دادهها به روش تحلیل واریانس دو طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنیداری P<0.05 تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که تمرین هوازی با شدت متوسط اثر معنیداری بر غلظت FGF-21 (F=5.583,P=0.026) و MDA پلاسما (F=9.394,P=0.005) داشت. مکمل گیاهی Plantamajoside اثر معنیداری بر غلظت FGF-21 (F=0.125,P=0.726) و MDA پلاسما (F=0.546,P=0.466) نداشت. همچنین تعامل تمرین هوازی با شدت متوسط و Plantamajoside اثر معنیداری غلظت FGF-21 (F=2.632,P=0.117) MDA پلاسما (F=2.017,P=0.167) نداشت. نتیجهگیری: با توجه به نتایج، تمرینات هوازی با شدت متوسط میتواند به کاهش استرس متابولیک و پراکسیداسیون لیپیدی در موشهای دیابتی نوع ۲ کمک کند.