سوخت و ساز و فعالیت ورزشی

عنوان تاثیر تمرین هوازی و مصرف پودر میوه هندوانه تلخ بر کنترل متابولیک، عملکرد بدنی و حافظه‌ای و مقدار ADAM10 و Aβ42 خون زنان دیابتی نوع II

عاطفه ارجمند؛ بهلول قربانیان؛ کریم آزالی علمداری

مقالات آماده انتشار، اصلاح شده برای چاپ، انتشار آنلاین از تاریخ 07 بهمن 1404

https://doi.org/10.22124/jme.2026.32442.441

چکیده

روش‌شناسی: 40 نفر زن میانسال دیابتی نوع II داوطلب به طور تصادفی در چهار گروه (تمرین هوازی و هندوانه تلخ، تمرین و دارونما، هندوانه تلخ، و کنترل) تقسیم شدند. تمرین هوازی تناوبی، به مدت هشت هفته (سه جلسه در ... بیشتر روش‌شناسی: 40 نفر زن میانسال دیابتی نوع II داوطلب به طور تصادفی در چهار گروه (تمرین هوازی و هندوانه تلخ، تمرین و دارونما، هندوانه تلخ، و کنترل) تقسیم شدند. تمرین هوازی تناوبی، به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) با مدت (20 تا 60 دقیقه در هر جلسه با تناوب‌های کار و استراحت فعال یک دقیقه‌ با شدت 60 تا 75 درصد از RHR) انجام شد. مصرف پودر میوه هندوانه تلخ نیز با دوز هشت میلی‌گرم در هر کیلوگرم وزن بدن در سه نوبت مساوی در روز با الگوی دوسوکور مصرف شد. از روش‌های آنزیماتیک،HPLC، الایزا، TUG، آزمون شش دقیقه‌ای راه رفتن و آزمون‌های حافظه‌ای digit span و یادداری تصاویر برای جمع‌آوری داده‌ها استفاده شد.در هر سه گروه، وزن بدن، زمان بلند شدن و رفتن، قند، تری‌گلیسرید و HDL خون و همچنین A1c و انسولین و AB42 سرم کاهش یافتند، در حالی که HDL خون و ADAM10 سرم، مسافت در آزمون راه رفتن، عملکرد حافظه‌ای کوتاه مدت و میان‌مدت و قدرت بالاتنه افزایش یافتند (05/0>P در همه‌ی موارد). بااین‌حال، تغییرات تری‌گلیسرید خون و قدرت بالاتنه در گروه هندوانه تلخ معنی‌دار نبود (05/0<P). تنها در مورد ADAM10، مداخله توام اثرگذاری بیشتری نسبت به هر دو مداخله‌ی واحد داشت، بااین‌حال، در بقیه متغیرها، اثرگذاری مداخله توام تفاوتی با تمرین هوازی نداشت. به علاوه، به جز در مورد زمان بلند شدن و رفتن، در تمام موارد، مقدار اثرگذاری مداخله توام بیشتر از هندوانه تلخ بود. اما مقدار اثرگذاری تمرین با هندوانه ی تلخ، تقریبا در نیمی از متغیرها بیشتر بود.

مشاهده مقاله

اثر بکارگیری مکمل معدنی چند عنصری (Cal/Mag/Zinc) به همراه تمرینات هوازی بر میزان فشار خون و شاخص‌های ادراری عملکرد کلیه در زنان مبتلا به پر فشاری خون

اعظم زرنشان؛ معصومه فرخنده؛ بابک زنجانی

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 01 مهر 1404

https://doi.org/10.22124/jme.2026.32896.445

چکیده

هدف: مصرف برخی ریزمغذی‌ها می‌تواند فشار خون را تعدیل کرده و عوارض همراه مانند اختلال عملکرد قلبی‌عروقی و کلیوی را کاهش دهد. هدف این پژوهش، بررسی اثر بکارگیری مکمل معدنی چند عنصری (Cal/Mag/Zinc) به همراه تمرینات ... بیشتر هدف: مصرف برخی ریزمغذی‌ها می‌تواند فشار خون را تعدیل کرده و عوارض همراه مانند اختلال عملکرد قلبی‌عروقی و کلیوی را کاهش دهد. هدف این پژوهش، بررسی اثر بکارگیری مکمل معدنی چند عنصری (Cal/Mag/Zinc) به همراه تمرینات هوازی بر میزان فشار خون و شاخص‌های ادراری عملکرد کلیه در زنان مبتلا به پر فشاری خون بود.روش شناسی: در این مطالعه تجربی ،۴۸ زن میانسال مبتلا به پرفشاری خون (فشار سیستولی ≥۱۴۰ یا دیاستولی ≥۹۰ میلی‌متر‌جیوه) به‌طور تصادفی در چهار گروه ۱۲ نفری شامل تمرین هوازی(AE)، مکمل معدنی(MCZ)، تمرین هوازی همراه با مکمل(AE+MCZ) و گروه کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی به‌مدت ۸ هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه ۴۵ دقیقه با شدت متوسط (40-60%HRR) اجرا شد. مکمل روزانه حاوی ۳۵۰ میلی‌گرم کلسیم، ۱۷۵ میلی‌گرم منیزیم و ۵ میلی‌گرم روی بود. پروتئین‌های ادراری (آلبومین، کراتنین) ۲۴ ساعته با استفاده از دستگاه اتوآنالایزر اندازه‌گیری شدند.یافته ها: طبق نتایج تحلیل کواریانس، کاهش آلبومین و نسبت آلبومین به کراتنین(UACR) و همچنین فشارخون سیستولی و دیاستولی بین گروه‌ها تفاوت معنی‌دار داشت( 05/0>P) و طبق آزمون تعقیبی گروه AE+MCZ در مقایسه با سایر گروه‌ها و همچنین گروه AE در مقایسه با گروه کنترل کاهش معنی‌داری در فشارخون سیستولی، دیاستولی، آلبومین و UACR نشان دادند(05/0>p). میزان تغییرات در گروه ترکیبی بیشتر از گروه تمرین بود. نتیجه گیری: تمرین هوازی منظم به تنهایی و در ترکیب با Cal/Mag/Zinc نقش مفیدی در کاهش فشارخون با حفظ سلامتی کلیه‌ها دارد و بکار‌گیری آن می‌تواند رویکرد غیر‌دارویی مؤثر در بهبود وضعیت قلبی–کلیوی زنان مبتلا به پرفشاری خونی باشد.

مشاهده مقاله

بررسی اثرات تعاملی تمرین هوازی ومکمل کورکومین بر فاکتور رشد آندوتلیالی(VEGF) و عامل القاء شونده به وسیله هیپوکسی -1(1-HIF) بافت پروستات در موشهای صحرایی مبتلا به سرطان پروستات

حسن همدم؛ هما شیخانی شاهین؛ سید علی حسینی

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 29 اردیبهشت 1405

https://doi.org/10.22124/jme.2026.32904.446

چکیده

با توجه به شیوع بالای سرطان پروستات و نقش عوامل التهابی و هایپوکسی در گسترش آن، این پژوهش با هدف بررسی اثرات تعاملی تمرین هوازی و مکمل کورکومین بر فاکتور رشد آندوتلیالی(VEGF) و عامل القاء شونده به وسیله ... بیشتر با توجه به شیوع بالای سرطان پروستات و نقش عوامل التهابی و هایپوکسی در گسترش آن، این پژوهش با هدف بررسی اثرات تعاملی تمرین هوازی و مکمل کورکومین بر فاکتور رشد آندوتلیالی(VEGF) و عامل القاء شونده به وسیله هیپوکسی -1(1-HIF) بافت پروستات در موشهای صحرایی مبتلا به سرطان پروستات انجام شد.در این مطالعه، ۴۲ سر موش ویستار (۸ تا ۱۰ ماهه، ۳۰۰ تا ۳۴۰ گرم) مورد بررسی قرار گرفتند که در ۳۵ موش بیماری سرطان پروستات القا شد. پس از تأیید بیماری، موش ها به چهار گروه تقسیم شدند: کنترل-بیمار، مکمل کورکومین-بیمار، تمرین هوازی-بیمار و تمرین هوازی + مکمل کورکومین-بیمار؛ و ۷ موش سالم به عنوان گروه کنترل سالم در نظر گرفته شد. گروه‌های تمرینی به مدت هشت هفته تمرینات هوازی انجام دادند و سپس بافت پروستات جهت بررسی‌های پاتولوژیکی استخراج و تحلیل شد.بیان نسبی فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) در گروه کنترل-بیمار نسبت به کنترل-سالم به‌طور معنی‌داری افزایش یافت (002/0 P =) و در گروه تمرین + مکمل کورکومین نسبت به کنترل-بیمار کاهش معنی‌داری داشت (001/0 P =). همچنین بیان نسبی HIF-1 در گروه کنترل-بیمار نسبت به کنترل-سالم و شم افزایش معنی‌داری داشت (01/ 0 P<)؛ در حالی که در گروه مکمل کورکومین و گروه ترکیبی تمرین + مکمل کورکومین کاهش قابل‌توجهی مشاهده شد (به‌ترتیب 025/0 P = و 004/0 P=).ترکیب همزمان تمرین هوازی و مکمل کورکومین به طور معناداری از گسترش تومور سرطان پروستات در موش‌ها جلوگیری کرده و اثرات پیشگیرانه قوی‌تری نسبت به استفاده از هر یک از این مداخلات به تنهایی نشان داد.

مشاهده مقاله

اثر تمرین هوازی و عصاره کانابیدیول بر بیان SOCS3 و فعالیت SOD در رت‌های مبتلا به کبد چرب ناشی از رژیم پرچرب

معصومه محمدخانی؛ ماندانا غلامی؛ حشمت اله پارسیان؛ حسین عابدنطنزی

دوره 15، شماره 2 ، مهر 1404، ، صفحه 59-74

https://doi.org/10.22124/jme.2025.31149.418

چکیده

مقدمه: هدف مطالعه حاضر بررسی تغییرات و همبستگی بین آنزیم آنتی‌اکسیدانتی سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و بیان ژن مهارکننده سیگنال‌دهی سایتوکینی (SOCS3) 3در رت-های تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب (HFD) بعد از 6 هفته ... بیشتر مقدمه: هدف مطالعه حاضر بررسی تغییرات و همبستگی بین آنزیم آنتی‌اکسیدانتی سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و بیان ژن مهارکننده سیگنال‌دهی سایتوکینی (SOCS3) 3در رت-های تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب (HFD) بعد از 6 هفته تمرین هوازی با مکمل‌یاری کانابیس بود.روش‌کار: در این مطالعه، 40 سر رت نر ویستار به 5 گروه (8 تایی): کنترل سالم، رژیم غذایی پرچرب (HFD)، HFD + تمرین هوازی(Tr)،+HFD مکمل کانابیس (Sup) و HFD+Tr +Sup تقسیم شدند. پس از مداخله تمرینی به مدت 6 هفته، مکمل کانابیس پس از هر نوبت از تمرین با دوز 100ng/kg به رت‌های گروه‌های مکمل گاواژ شد. کبد رت‌ها , به منظور بررسی القاء کبد چرب با دستگاه سونوگرافی Zonecare-Q9 مورد بررسی قرار گرفت. پس از مداخله تمرین بیان ژن SOCS3 با روش RealTime Pcr و SOD به روش الایزا اندازه‌گیری شد. برای آنالیز داده‌ها از روش آماری آنوا یک‌راهه و همبستگی پیرسون استفاده شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد که رژیم غذایی پرچرب در گروه HFD باعث القاء کبد چرب گرید2 و افزایش مقادیر کلسترول و تری‌گلیسرید شد (p<0.05). گروه‌های HFD و HFD+Sup و HFD+Tr کاهش معنی‌دار SOD را نسبت به گروه کنترل سالم داشتند (p<0.05). گروه‌های HFD+Tr ، HFD+sup و HFD+Tr+Sup کاهش معنی‌دار SOCS3 را نسبت به گروه HFD نشان دادند (p<0.05). همچنین کاهش SOCS3 گروه HFD+Tr+Sup نسبت به گروه HFD+Sup و HFD+Tr معنی‌دار بود .(p>0.05)نتیجه‌گیری: بین آنزیم آنتی‌اکسیدانتی و SOCS3 ارتباطی یافت نشد. با این وجود تمرین ورزشی و مکمل کانابیس قادر به تنظیم پروفایل لیپیدی، SOD و SOCS3 بعد از رژیم غذایی پرچرب شدند.

تاثیر تمرین هوازی و رزوراترول بر همجوشی میتوکندری هیپوکامپ موش‌های صحرایی مبتلا به آلزایمر

سقا فرج تبار بهرستاق؛ مهلا حسینی طباطبایی

دوره 15، شماره 2 ، مهر 1404، ، صفحه 124-139

https://doi.org/10.22124/jme.2025.31445.422

چکیده

مقدمه: بیماری آلزایمر (AD) شایع ترین بیماری تخریب کننده عصبی است که بیش از 50 میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد. هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر تمرین هوازی و رزوراترول بر همجوشی میتوکندریایی ... بیشتر مقدمه: بیماری آلزایمر (AD) شایع ترین بیماری تخریب کننده عصبی است که بیش از 50 میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد. هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر تمرین هوازی و رزوراترول بر همجوشی میتوکندریایی هیپوکامپ موش‌های صحرایی مبتلا به آلزایمر بود.روش کار: برای انجام تحقیق تجربی و آزمایشگاهی حاضر 35 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار از انستیتو پاستور ایران خریداری شده و پس از یک هفته آشناسازی با محیط جدید بطور تصادفی به پنج گروه کنترل(NO)، آلزایمر (AD)، آلزایمر-تمرین (ADT)، آلزایمر-رزوراترول (ADRSV) و آلزایمر-تمرین-رزوراترول (ADTRSV) تقسیم شدند. گروه‌های مکمل، طی دوره مداخله روزانه 20 میلی‌گرم RSV (به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) را به صورت خوراکی دریافت کردند. برنامه تمرین هوازی شامل دویدن روی تردمیل با سرعت 18-6 متر در دقیقه، پنج روز هفته به مدت هشت هفته اجرا شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد القای AD باعث کاهش معنی‌داری در بیان MNF1، MNF2 شد (0001/0p=). افزایش معنی‌داری در بیان MNF1، MNF2 در گروه‌های ADT، ADRSV و ADTRSV نسبت به AD مشاهده شد (05/0p≤).نتیجه‌گیری: پویایی میتوکندری به دنبال القای AD در بافت هیپوکامپ مختل شده و فعالیت ورزشی و رزوراترول با افزایش سطحMfn1 و Mfn2 روند هم‌جوشی میتوکندری را افزایش و شکاف را کاهش می‌دهد. با این وجود، ترکیب تمرین و رزوراترول تاثیر هم‌افزایی بر ژن‌های شکاف نداشت.

اثر تمرین هوازی بر بیان ژن های درگیر در استرس شبکه اندوپلاسمیک کبد رت‌های نر تحت رژیم غذایی پرچرب

سارا شاهسواری بابوکانی؛ حمید محبی

دوره 15، شماره 1 ، مرداد 1404، ، صفحه 1-18

https://doi.org/10.22124/jme.2024.26460.349

چکیده

هدف: هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تغذیه و تمرین هوازی بر مسیر پیام‌رسانی استرس ER کبد بود. روش‌شناسی: 18 سر رت نر نژاد ویستار با وزن تقریبی 167 گرم و سن تقریبی 5 هفته به‌صورت تصادفی در گروه‌های رژیم غذایی طبیعی ... بیشتر هدف: هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تغذیه و تمرین هوازی بر مسیر پیام‌رسانی استرس ER کبد بود. روش‌شناسی: 18 سر رت نر نژاد ویستار با وزن تقریبی 167 گرم و سن تقریبی 5 هفته به‌صورت تصادفی در گروه‌های رژیم غذایی طبیعی (ND)، رژیم غذایی پرچرب (HFD) و رژیم غذایی پرچرب و تمرین هوازی (HFD+EX) قرار گرفتند. مداخله تمرینی با شدتی حدود 80-70 درصد حداکثر سرعت هوازی 3 جلسه در هفته به مدت 12 هفته اجرا شد. در پایان، نمونه‌های بافت کبد برای اندازه-گیری تغییرات بیان ژن‌های Chop، Atf6، Perk و Bax و تجمع چربی کبد جمع‌آوری شدند. تحلیل داده‌ها با آزمون‌ تحلیل واریانس یک‌راهه انجام شد. یافته‌ها: افزایش معنی‌داری در بیان ژن‌های Chop، Atf6، Perk و Bax در کبد رت‌های گروه HFD مشاهده شد که بیان بالاتر این ژن‌ها با محتوای چربی کبد بالاتر همراه بود. محتوای چربی کبد و بیان ژن Chop وPerk در گروه HFD+EX در مقایسه با گروه HFD کمتر بود (05/0>p) اما بیان ژن‌های Atf6 و Bax در گروه HFD+EX در مقایسه با گروه HFD ازنظر آماری معنی‌دار نبود (05/0<p). نتیجه‌گیری: احتمالاً رژیم غذایی پرچرب از طریق افزایش استرس ER سبب راه‌اندازی مسیر پاسخ پروتئین‌های تا نخورده (UPR) می‌گردد. به دلیل بالا بودن استرس ER در سلول‌های کبد رت‌-های تحت رژیم غذایی پرچرب بیان ژن Bax نیز بالاتر بود. به نظر می‌رسد تمرین به‌واسطه کاهش UPR از طریق تمایل به کمتر بودن بیان ژن‌های Chop، Atf6 و Perk مکانیسم مؤثری در جلوگیری از تجمع چربی کبد محسوب شود.

اثر تمرینات هوازی-مقاومتی و مکمل‌یاری ترکیبی بر عوامل رگ‌زایی (VEGF و HIF-1α) در مردان چاق غیرفعال

آرمین فرحناک؛ جواد مهربانی؛ حمید اراضی

دوره 15، شماره 1 ، مرداد 1404، ، صفحه 19-29

https://doi.org/10.22124/jme.2024.28697.379

چکیده

مقدمه: تاثیر تمرینات ورزشی بر نیازهای انرژی بافت‌های عضلانی از طریق افزایش سازگارانه تراکم مویرگی، موجب خون‌رسانی بیشتر و همراه با مصرف برخی مکمل‌ها، می‌تواند موجب بهبود عملکرد سلولی شود. ترکیب مکمل‌های ... بیشتر مقدمه: تاثیر تمرینات ورزشی بر نیازهای انرژی بافت‌های عضلانی از طریق افزایش سازگارانه تراکم مویرگی، موجب خون‌رسانی بیشتر و همراه با مصرف برخی مکمل‌ها، می‌تواند موجب بهبود عملکرد سلولی شود. ترکیب مکمل‌های ارگوژنیک همراه با تمرینات همزمان، رویکرد جدیدی است که مورد توجه قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر، تعیین اثر تمرینات مقاومتی-هوازی همراه با مکملیاری (ال-آرژنین/کافئین/ال-کارنیتین) بر فاکتورهای رگ‌زایی و حساس به هایپوکسی (VEGF و HIF-1a) در مردان چاق غیرفعال بود.روش کار: تعداد 28 مرد چاق غیرفعال شهر رشت (سن 89/3±02/37 سال، قد 66/0±74/1 متر و BMI 24/1±04/34 کیلوگرم/مترمربع) به‌صورت تصادفی در سه گروه تمرین مقاومتی-هوازی و مکمل ترکیبی (10 نفر)، تمرین مقاومتی-هوازی و پلاسبو (9 نفر) و مکمل‌-بی‌تمرین (9 نفر) تقسیم شدند. تمرینات هوازی (30 دقیقه با شدت 75-55 درصد حداکثر ضربان قلب) و تمرین مقاومتی (30 دقیقه با شدت 70-50 درصد یک تکرار بیشینه) و مکمل ترکیبی شامل 1000 میلی‌گرم ال-آرژنین، 200 میلی‌گرم کافئین و 1000 میلی‌گرم ال‌کارنتین بود که طی 10 هفته و هر هفته 3 جلسه انجام شد. پیش و پس از تمرینات، نمونه‌های خونی جمع‌آوری شد.یافته‌ها: آزمون MANCOVA نشان داد تمرینات مقاومتی-هوازی با شدت متوسط و‌ مصرف مکمل ترکیبی (ال-آرژنین-کافئین-ال-کارنیتین) افزایش معنی‌داری را در سطوح خونی VEGF (001/0=p) و کاهش سطوح HIF1-a (0001/0=p) در مردان چاق غیرفعال به دنبال دارد.نتیجه‌گیری: نتایج نشان‌ داد اجرای تمرینات مقاومتی-هوازی با شدت متوسط همراه با مصرف مکمل ترکیبی (ال-آرژنین/کافئین/ال-کارنیتین) موجب افزایش در فاکتور موثر بر رگ‌زایی و کاهش در فاکتور حساس به هایپوکسی در مردان چاق غیرفعال می‌شود.

تاثیر تمرین هوازی بر آنزیم‌های کبدی و مقاومت به انسولین در افراد مبتلا به دیابت نوع دو: مرور نظام‌مند و فراتحلیل

خدیجه ملایی؛ امید ظفرمند؛ مهدی مقرنسی

دوره 15، شماره 1 ، مرداد 1404، ، صفحه 121-144

https://doi.org/10.22124/jme.2025.29671.390

چکیده

مقدمه: دیابت با تغییرات پاتولوژیکی زیادی در ارتباط است و آسیب‌های کبدی یکی از مهمترین پیامدهای دیابت است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر تمرین هوازی بر آنزیم‌های کبدی و مقاومت به انسولین در افراد مبتلا ... بیشتر مقدمه: دیابت با تغییرات پاتولوژیکی زیادی در ارتباط است و آسیب‌های کبدی یکی از مهمترین پیامدهای دیابت است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر تمرین هوازی بر آنزیم‌های کبدی و مقاومت به انسولین در افراد مبتلا به دیابت نوع دو (T2D) می‌باشد.روش‌ کار: جستجوی سیستماتیک مقالات انگلیسی و فارسی منشر شده از پایگاه‌های اطلاعاتیPubMed ،Web of Science ، Scopus، ‌Magiran‌، Irandon،Noor Mags و Sid تا 25 دی‌ماه 1403 (14 ژانویه 2025) انجام شد. برای تعیین اندازه اثر، تفاوت میانگین WMD و فاصله اطمینان 95% با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد. ناهمگونی با استفاده از آزمون I2 و سوگیری انتشار با تحلیل بصری فونل پلات و آزمون ایگر بررسی شد.یافته‌ها: در مجموع 17 مطالعه (با 18 مداخله تمرین هوازی) و تعداد 564 آزمودنی مبتلا به T2D فراتحلیل شدند و نتایج نشان داد مداخله تمرین هوازی در افراد مبتلا به T2D با کاهش معنادار ALT ]002/0P= ،(781/11- الی 519/2-)Iu/l 150/7 -=‌[WMD، AST ]001/0P= ،(461/6- الی 550/1-)Iu/l 005/4 -=‌[WMD و ‌HOMA ]017/0P= ،(163/1- الی 113/0-) 638/0 -= [WMDنسبت به گروه شاهد شد. اما تمرین هوازی با تغییر غیرمعنادار GGT ]008/0P= ،(952/8- الی 362/1-)Iu/l 157/5 -= [WMD همراه شد.نتیجه گیری: در مجموع، می‌توان تمرین هوازی را یکی از راهبردهای کارآمد در کاهش ATT، AST، GGT و HOMA در افراد مبتلا به دیابت T2D در نظر گرفت و پیشنهاد می‌‌شود از این روش برای بهبود ATT، AST، GGT و HOMA استفاده کنند.

بررسی سطوح سرمی برخی نشانگرهای پیش‌اگهی اختلال قلب در پاسخ به تعامل یک دوره تمرین هوازی و مصرف عصاره چای سبز در مردان مبتلا به دیابت نوع 2

هادی گلپسندی؛ محمد رحمان رحیمی

دوره 14، شماره 1 ، اردیبهشت 1403، ، صفحه 168-184

https://doi.org/10.22124/jme.2024.26618.347

چکیده

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر سطوح سرمی برخی نشانگرهای پیشاگهی اختلال قلب در پاسخ به تعامل یک دوره تمرین هوازی و مصرف عصاره چای سبز در مردان مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد. روش کار: 32 مرد مبتلا به ... بیشتر مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر سطوح سرمی برخی نشانگرهای پیشاگهی اختلال قلب در پاسخ به تعامل یک دوره تمرین هوازی و مصرف عصاره چای سبز در مردان مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد. روش کار: 32 مرد مبتلا به دیابت نوع 2 با میانگین سن 9/10 ± 50 سال، در قالب چهار گروه هشت نفر، 1)چای سبز (GT)، 2)چای سبز+ تمرین هوازی (GT+AT)، 3)دارونما (PL) و 4)دارونما + تمرین هوازی (Pl+AT)، بمدت هشت هفته، پروتکل تمرین هوازی را بمدت 60 دقیقه با شدت 65-55% MHR دویدن بر روی تردمیل انجام دادند و عصاره چای سبز را روزانه به مقدار 800 میلیگرم چای سبز مصرف نمودند. نشانگرهای قلبی شامل GDF-15 و NT-proBNP از طریق خونگیری دو مرحلهای پیش آزمون و پسآزمون ارزیابی گردید. تحلیل یافتهها با استفاده از آزمون انووآ با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام شد. یافته‌ها: یافتهها نشان داد که سطوح سرمی نشانگرهای GDF-15 و NT-proBNP در پس آزمون نسبت به پیش آزمون در هر سه گروه GT، GT+AT و Pl+AT کاهش معناداری داشت (000/0>p) که بیشترین کاهش در گروه GT+AT نسبت به گروههای GT و Pl+AT مشاهده شد (000/0>p). نتایج همچنین نشان داد که شاخص HOMA-IR در هر سه گروه GT، GT+AT و Pl+AT در پسآزمون نسبت به پیشآزمون کاهش معنادار داشت (000/0>p). نتیجه‌گیری: در مجموع میتوان گفت که تمرین هوازی، چای سبز و یا تعامل هر دو باعث کاهش معنادار سطوح بیومارکرهای قلبی میگردد که این با بهبود شاخصهای آنتروپومتریکی و بهبود متابولیسم گلوکز در مردان مبتلا به دیابت نوع 2 همراه بود.

تأثیر تمرین هوازی همراه با مکمل عصاره هیدرو-الکلی میوه قره‌قات بر استرس اکسیداتیو و سیستم دفاع آنتی‌اکسیدانی در بافت قلب رت‌های صحرایی

غلامرضا حمیدیان؛ الهه پیرعلائی؛ بدرخان رشوان اسماعیل؛ زهرا مهری رخ

دوره 14، شماره 1 ، اردیبهشت 1403، ، صفحه 185-204

https://doi.org/10.22124/jme.2024.27061.353

چکیده

مقدمه: هدف از این تحقیق حاضر بررسی اثرات تمرین هوازی با مکمل عصاره هیدرو-الکلی میوه قرهقات بر استرس اکسیداتیو و سیستم دفاع آنتی اکسیدانی در بافت قلب موش‌های صحرایی نر نژاد سالم بود. روش کار: 24 سر موش ... بیشتر مقدمه: هدف از این تحقیق حاضر بررسی اثرات تمرین هوازی با مکمل عصاره هیدرو-الکلی میوه قرهقات بر استرس اکسیداتیو و سیستم دفاع آنتی اکسیدانی در بافت قلب موش‌های صحرایی نر نژاد سالم بود. روش کار: 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (میانگین وزن 200 گرم) و میانگین سن (8 هفته‌ای) بصورت تصادفی به چهار گروه 1-کنترل سالم، 2- مکمل ، 3- تمرین هوازی و 4- مکمل و تمرین هوازی تقسیم شدند. موشهای صحرایی گروههای مکمل، روزانه 250 میلیگرم عصاره میوه قرهقات به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن به شکل گاواژ خوراکی دریافت کردند. پروتکل تمرین شامل دویدن روی تردمیل با سرعت 5-10 متر در دقیقه برای 30-60 دقیقه، بصورت پنج روز در هفته با رعایت اصل اضافه بار بود. سطح MDA ,TAC ,GPX ,SOD بافت قلبی اندازه‌گیری شدند. از آزمونهای تحلیل واریانس یک راهه و تعقیبی توکی، در سطح معنیداری 0.05 P< از طریق نرم‌‌افزار SPSS استفاده شد. یافته‌ها: در SOD تفاوت معنی‌داری در گروه کنترل با گروه مکمل+تمرین (044/0=P)، و در TAC تفاوت معنیداری در گروه مکمل با گروه تمرین و گروه تمرین+مکمل (05/0>P)، همچنین در GPx تفاوت غیر معنیداری در بین گروه‌ها، و در MDA تفاوت معنیداری در گروه کنترل با گروه مکمل و گروه تمرین+مکمل نیز گروه تمرین با گروه تمرین+مکمل (05/0>P)، مشاهده شد. نتیجه‌گیری: مکمل‌دهی قره‌قات توانست ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام و سوپراکسید دیسموتاز را به طوری معنی‌دار افزایش و مالون‌دی آلدئید را کاهش بدهد. ورزش منظم هوازی سیستم دفاعی آنتی‌اکسیدانی را در موش‌های سالم بهبود بخشید.

تأثیر هشت هفته تمرین هوازی و مکمل کوئرستین برIGF1 و میوستاتین بافت عضله موش‌های مبتلابه سرطان کولون

مریم کافی؛ خدیجه ایران دوست

دوره 13، شماره 2 ، آذر 1402، ، صفحه 21-31

https://doi.org/10.22124/jme.2023.25446.319

چکیده

چکیدههدف از این تحقیق بررسی و اهمیت تمرین هوازی و مکمل کوئرستین اثرات آن بر روی IGF1 و میوستاتین بافت عضله در رت‌های آزمایشگاهی مبتلابه سرطان کولون بود.روش‌ها: آزمودنی‌های این پژوهش شامل 25سر رت صحرایی ... بیشتر چکیدههدف از این تحقیق بررسی و اهمیت تمرین هوازی و مکمل کوئرستین اثرات آن بر روی IGF1 و میوستاتین بافت عضله در رت‌های آزمایشگاهی مبتلابه سرطان کولون بود.روش‌ها: آزمودنی‌های این پژوهش شامل 25سر رت صحرایی نر ویستار (وزن: 30±250 گرم، سن: 12 هفته) بودند که بر اساس وزن، همگن‌شده و به روش تصادفی در 5 گروه (هر گروه 5 سر) کنترل سالم، گروه کنترل سرطانی، گروه سرطانی + مکمل کوئرستین ،گروه سرطانی+ تمرین هوازی، گروه سرطانی + مکمل کوئرستین + تمرین هوازی مورد آزمایش و ارزیابی قرار گرفتند. اندازه‌گیری‌های IGF1و میوستاتین در بافت دوقلوی عضله موش‌های صحرایی طبق استاندارد و روش الایزا انجام شد. یافته‌ها: : نتایج تحقیق نشان داد که هشت هفته تمرین هوازی در بافت عضله دوقلوی موش‌های مبتلابه سرطان کولون بر میانگین مقادیر میوستاتین(005/0p=) و IGF1 (019/0p=) تأثیر معناداری داشت. همچنین هشت هفته مصرف مکمل کوئرستین در بافت عضله موش‌های مبتلابه سرطان کولون بر میانگین مقادیر میوستاتین و میانگین مقادیر ) IGF105/0( P< تأثیر معناداری داشت. اما در گروه کنترل سالم و آزمایش ( 8 هفته مصرف مکمل کوئرستین) میانگین میوستاتین و IGF1 0/05) P> ( تغییر معناداری مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: به‌طورکلی یافته‌های پژوهش نشان داد که تمرینات هوازی و مصرف مکمل کوئرستین سبب بهبود IGF1و کاهش میوستاتین در بافت عضله دوقلوی موش‌های صحرایی نر مبتلابه سرطان کولون می‌شود.

تاثیر رژیم غذایی پرچرب و تمرین هوازی بر بیان ژن‌های Bax و Bcl-2 میوکارد موش‌های صحرایی نر نوجوان

رقیه پوزش جدیدی؛ زهرا برادری؛ جبرئیل پوزش جدیدی؛ امیر داداش زاده

دوره 13، شماره 1 ، اردیبهشت 1402، ، صفحه 1-15

https://doi.org/10.22124/jme.2023.23971.256

چکیده

هدف از این تحقیق تعیین اثر تمرین هوازی به همراه رژیم غذایی پرچرب بر بیان ژن‌های Bax و Bcl-2 میوکارد موش‌های صحرایی نر نوجوان بود. روش‌شناسی: بدین منظور، 40 سر موش نر نوجوان (30 روزه) به طور تصادفی به ... بیشتر هدف از این تحقیق تعیین اثر تمرین هوازی به همراه رژیم غذایی پرچرب بر بیان ژن‌های Bax و Bcl-2 میوکارد موش‌های صحرایی نر نوجوان بود. روش‌شناسی: بدین منظور، 40 سر موش نر نوجوان (30 روزه) به طور تصادفی به چهار گروه: رژیم معمولی کنترل، رژیم معمولی تمرین، رژیم پرچرب کنترل و رژیم پرچرب تمرین تقسیم شدند. گروه تغذیه پر چرب به مدت 30 روز تحت رژیم غذایی پرچرب (kcal/g 817/5 :HF) قرار گرفتند. از روز شصت‌ام زندگی رژیم غذایی با چربی معمولی (kcal/g 801/3 : NF) اعمال شد. برنامه تمرین هوازی به مدت 4 هفته سه بار در هفته (12 جلسه و از روز هفتادم تا نود و هشتم‌ام زندگی) انجام شد. یافته‌ها: یافته های این تحقیق نشان داد که در گروههای مصرف رژیم پرچرب مقدار بیان ژن Bax (از خانواده پروتئین های مستعد کننده آپوپتوز) افزایش یافت و تمرین در جلوگیری از این افزایش کاملا موثر بود. در عوض رژیم پرچرب سبب بروز روند کاهش در بیان ژن BCL2 (از خانواده پروتئین های ضدآپوپتوزی) شد، اگر چه که مقدار تاثیر گذاری تمرین و رژیم پرچرب در حد معنی دار نبود. و در عین حال، تمرین به خوبی قادر بود تا از این افزایش جلوگیری کند. نتیجه‌گیری: در کل بر مبنای نتایج این تحقیق ما نتیجه گیری کردیم که مصرف رژیم پرچرب حتی در سنین نوجوانی هم می‌تواند عضله قلب را در معرض بروز آپوپتوز قرار دهد و در عوض تمرین بدنی به خوبی در خنثی کردن این آثار سوء ناشی از رژیم پرچرب کمک کننده می‌باشد

اثر ترکیبی تمرین هوازی و رژیم غذایی گیاهخواری بر وزن بدن و شاخص‌های مقاومت به انسولین: مرور نظام مند و فراتحلیل

فاطمه کاظمی نسب

دوره 13، شماره 1 ، اردیبهشت 1402، ، صفحه 191-218

https://doi.org/10.22124/jme.2023.24237.291

چکیده

هدف: تمرینات ورزشی و رژیم‌های گیاهخواری به عنوان یک روش مناسب و غیر دارویی برای بهبود سبک زندگی و کاهش بیماری‌های متابولیک از جمله بیماری دیابت و سندرم متابولیک پذیرفته شده اند. هدف مطالعه حاضر بررسی ... بیشتر هدف: تمرینات ورزشی و رژیم‌های گیاهخواری به عنوان یک روش مناسب و غیر دارویی برای بهبود سبک زندگی و کاهش بیماری‌های متابولیک از جمله بیماری دیابت و سندرم متابولیک پذیرفته شده اند. هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تمرین هوازی و رژیم گیاهخواری بر فاکتورهای مقاومت به انسولین بود.روش پژوهش: جستجوی سیستماتیک در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed، Web of Science، SID، Magiran و Google scholar برای مقالات منتشر شده به زبان انگلیسی تا فوریه سال 2022 انجام شد. فراتحلیل برای بررسی اثر ترکیبی تمرین هوازی و رژیم گیاهخواری بر فاکتورهای مقاومت به انسولین (گلوکز و انسولین ناشتا و HOMA-IR) انجام شد. تفاوت میانگین استاندارد شده (SMD) ، تفاوت میانگین وزنی (WMD) و فاصله اطمینان 95 درصد (CI) با استفاده از مدل اثر تصادفی و مدل اثر ثابت محاسبه شد. همچنین، برای تعیین ناهمگونی از آزمون I2 و برای بررسی سوگیری انتشار از آزمون فونل پلات و تست Egger در سطح معنی-داری 1/0 استفاده شد.یافته‌ها: نتایج 29 مطالعه با 10019 آزمودنی نشان داد که تمرین هوازی و رژیم گیاهخواری سبب کاهش معنادار وزن بدن ]001/0P= ،(27/6- الی 72/2-) 49/4-=[WMD، گلوکز ناشتا سرمی ]001/0P= ،(65/0- الی 27/0-) 46/0-=[SMD، انسولین ناشتا ]001/0P= ،(52/0- الی 32/0-) 42/0-= [SMDو HOMA-IR ]001/0P= ،(97/0- الی 49/0-) 73/0-= [WMDمی‌شود. نتیجه‌گیری: یافته‌های فراتحلیل حاضر نقش مهم تمرین ورزشی و رژیم گیاهخواری در بهبود مقاومت به انسولین را نشان می‌دهد. به طوریکه، تمرین هوازی و رژیم گیاهخواری به عنوان یک راهکار غیردارویی برای کاهش انسولین و گلوکز ناشتا برای بزرگسالان پیشنهاد می‌شود.

مقایسه اثر هشت هفته تمرینات هوازی و 30-20-10 بر روی سطوح سرمی اسپکسین و شاخص‌های پروفایل لیپیدی مردان چاق

رقیه فخرپور؛ حمید یزدانشناس

دوره 12، شماره 2 ، مهر 1401، ، صفحه 163-179

https://doi.org/10.22124/jme.2023.24213.290

چکیده

هدف: انتخاب نوع فعالیت ورزشی برای اثرگذاری بهتر در افراد چاق می‌تواند به عنوان عامل و چالشی مهم تلقی شود. از طرفی اسپکسین به صورت متمرکز و پیرامونی در تنظیم سیری و دریافت غذا، تحرک دستگاه گوارش، متابولیسم ... بیشتر هدف: انتخاب نوع فعالیت ورزشی برای اثرگذاری بهتر در افراد چاق می‌تواند به عنوان عامل و چالشی مهم تلقی شود. از طرفی اسپکسین به صورت متمرکز و پیرامونی در تنظیم سیری و دریافت غذا، تحرک دستگاه گوارش، متابولیسم انرژی و متابولیسم گلوکز / لیپید نقش دارد. بنابراین مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر هشت هفته تمرینات هوازی و 30-20-10 بر روی سطوح سرمی اسپکسین و شاخص‌های پروفایل لیپیدی مردان چاق صورت گرفت.روش کار: پژوهش حاضر تجربی و نمونه آماری آن30 مرد چاق بودند که به طور تصادفی در دو گروه تمرین هوازی و تمرین 30-20-10 قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). فعالیت ورزشی هوازی و تمرین 30-20-10 به مدت هشت هفته متوالی اجرا‌ گردید. قبل و بعد از شروع پروتکل، از آزمودنی‌ها اندازه‌گیری قد، وزن، حداکثراکسیژن مصرفی و همچنین خون‌گیری از سیاهرگ وریدی- بازویی به منظور ارزیابی میزان اسپکسین و نیمرخ لیپیدی انجام‌گرفت. یافته‌ها: نتایج بین گروهی نشان داد سطوح SPX و کلسترول تام در بین دو گروه تمرین هوازی و تمرین 30-20-10 تفاوت معناداری وجود داشت به طوری که با بررسی تفاوت میانگین‌ها بیشترین اثر گذاری بعد از تمرینات هوازی بوده است (001/0 =P و 005/0=P). اما سطوح HDL در بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (215=P). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر، احتمالا فعالیت ورزش هوازی نسبت به تمرینات 30-20-10 اثر بخشی بهتری بر روی سطوح سرمی اسپکسین و کلسترول در افراد چاق دارند.

بررسی اثر ده هفته تمرین هوازی و مصرف عصاره دانه گلرنگ بر بیان ژن PIK3R1 و عملکرد کلیه پس از مصرف دگزامتازون درموش‌های صحرایی نر

حنانه خلیلی آتنی؛ رزیتا فتحی؛ خدیجه نصیری؛ ابوالفضل اکبری

دوره 11، شماره 1 ، فروردین 1400، ، صفحه 139-159

https://doi.org/10.22124/jme.2022.21872.227

چکیده

هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثر ده هفته تمرین هوازی و مصرف عصاره دانه‌ی گلرنگ بر بیان ژن PIK3R1 و عملکرد کلیه پس از مصرف دگزامتازون در موش‌های صحرایی نر بالغ طراحی شد.روش‌شناسی: تعداد 25 سر موش صحرایی نر بالغ ... بیشتر هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثر ده هفته تمرین هوازی و مصرف عصاره دانه‌ی گلرنگ بر بیان ژن PIK3R1 و عملکرد کلیه پس از مصرف دگزامتازون در موش‌های صحرایی نر بالغ طراحی شد.روش‌شناسی: تعداد 25 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار (وزن32±371 گرم) به‌طور تصادفی به پنج گروه کنترل، دگزامتازون، دگزامتازون+گلرنگ (mg/kgbw 500، به‌صورت روزانه، توسط گاواژ)، دگزامتازون+تمرین هوازی(60 دقیقه، سرعت 28 متر/دقیقه، پنج روز در هفته، ده هفته)، دگزامتازون+گلرنگ+ تمرین هوازی تقسیم شدند. القای آسیب کلیوی با تزریق زیرپوستی دگزامتازون (mg/kgbw 8) به مدت شش روز انجام شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با آزمون آنالیز واریانس دو‌طرفه در سطح معناداری 05/0P≤ انجام شد.یافته‌ها: یافته‌های بیان ژن PIK3R1 تأثیر معناداری را در گروه‌های مختلف نشان نداد. علی‌رغم تغییرات مشاهده شده در بافت‌شناسی کلیه، دگزامتازون موجب تغییرات غیرمعنادار اوره و اسیداوریک شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که ده هفته مصرف عصاره‌ی‌ گلرنگ موجب کاهش معنادار اوره و افزایش غیرمعنادار اسیداوریک در موش‌های مبتلا به آسیب کلیوی شد. همچنین ده هفته تمرین هوازی نیز موجب کاهش معنادار اوره و کاهش غیرمعنادار اسیداوریک در موش‌های مبتلا به آسیب کلیوی شد. علی‌رغم تغییرات معنادار اوره و غیرمعنادار اسیداوریک تمرین هوازی و عصاره‌ی گلرنگ می‌تواند موجب بهبود آسیب کلیوی شود.نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد ده هفته تمرین هوازی و مصرف عصاره‌ی دانه ی گلرنگ می‌تواند موجب بهبود آسیب کلیوی شود اما مداخله گرهای این پژوهش نمی‌توانند تغییری در بیان ژن PIK3R1 ایجاد کنند.

اثر تمرین هوازی بر بیان lncRNA های مرتبط با گلوکز 6 فسفاتاز (G6P) و گلوکوکیناز (GCK) درکبد موش‌های چاق دیابتی نوع 2

فاطمه کاظمی نسب

دوره 10، شماره 1 ، اردیبهشت 1399، ، صفحه 37-54

https://doi.org/10.22124/jme.2021.18857.213

چکیده

مقدمه: هدف مطالعه حاضر، بررسی تاثیر تمرینات هوازی بر بیان lncRNA های مرتبط با گلوکز 6 فسفاتاز (G6P) و گلوکوکیناز (GCK) در موش‌های چاق دیابتی بود. روش‌: تعداد 18 سر موش C57BL/6 به دو گروه تقسیم شدند: موش‌های تغذیه شده ... بیشتر مقدمه: هدف مطالعه حاضر، بررسی تاثیر تمرینات هوازی بر بیان lncRNA های مرتبط با گلوکز 6 فسفاتاز (G6P) و گلوکوکیناز (GCK) در موش‌های چاق دیابتی بود. روش‌: تعداد 18 سر موش C57BL/6 به دو گروه تقسیم شدند: موش‌های تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب (تعداد=12) و موش‌های تغذیه شده با رژیم غذایی استاندارد (تعداد=6) به مدت 16 هفته. سپس موش‌های دیابتی به دو گروه تقسیم شدند: رژیم غذایی پرچرب-تمرین، رژیم غذایی پرچرب-بی تحرک. موش‌های گروه تمرینی به مدت 8 هفته با سرعت متوسط 21 متر بر دقیقه و به مدت 50 دقیقه، تحت تمرین روی نوارگردان قرار گرفتند. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، موش‌ها قربانی شدند. بافت کبد جدا و در دمای 80- درجه سانتی‌گراد نگهداری شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد سطوح G6P و MEG3 به دنبال رژیم غذایی پرچرب افزایش و در موش‌های تمرین کرده به طور معناداری نسبت به موش‌های تمرین نکرده کاهش یافت. همچنین بیان GCK و lncLGR در موش‌های دیابتی کاهش یافت اما بیان آن‌ها به دنبال تمرین بدنی افزایش یافت. نتیجه‌گیری: تمرین بدنی منجر به کاهش بیانMEG3 می‌شود که بیان G6P در بافت کبد را تنظیم می‌کند. در این شرایط گلوکونئوژنز و تولید گلوکز کبدی کاهش پیدا کرده و مقاومت به انسولینبهبود می‌یابد. همچنین به دنبال تمرین بدنی بیان lncLGR افزایش پیدا کرده که احتمالا منجر به افزایش بیان GCK کبدی می‌شود. در این وضعیت گلوکز خون کاهش یافته و قند خون به فرم گلیکوژن در کبد ذخیره می‌شود.

تأثیر 4 هفته تمرین هوازی بر عملکرد شناختی و پویایی میتوکندریایی در بافت هیپوکمپ رت‌های نر ویستار مبتلا به بیماری آلزایمر

احمد فاضلی ثانی؛ حسن متین همایی؛ عبدالعلی بنائی فر

دوره 10، شماره 1 ، اردیبهشت 1399

https://doi.org/10.22124/jme.2020.5775

چکیده

هدف: هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر 4 هفته تمرین هوازی بر عملکرد شناختی و پویایی میتوکندریایی در بافت هیپوکمپ رتهای نر ویستار مبتلا به بیماری آلزایمر بود.روششناسی: بدین منظور، تعداد 21 سر رت نر بالغ ... بیشتر هدف: هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر 4 هفته تمرین هوازی بر عملکرد شناختی و پویایی میتوکندریایی در بافت هیپوکمپ رتهای نر ویستار مبتلا به بیماری آلزایمر بود.روششناسی: بدین منظور، تعداد 21 سر رت نر بالغ نژاد ویستار 20 ماهه به روش تصادفی ساده به 3 گروه بیماری آلزایمر (تعداد = 7 سر)، گروه بیماری آلزایمر + ورزش هوازی (تعداد = 7 سر) و گروه کنترل (تعداد = 7 سر) تقسیم شدند. القای بیماری آلزایمر از طریق تزریق داخل هیپوکمپی Aβ42 (هر طرف 1 میکرولیتر) صورت پذیرفت. هفت روز بعد از جراحی، گروه ورزش 4 هفته تمرین دویدن روی نوارگردان (5 روز در هفته با سرعت 10 الی 15 متر بر دقیقه) را اجرا نمودند. چهل و هشت ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی حیوانات تحت آزمون رفتاری قرار گرفتند. بیست و چهار ساعت بعد از آزمون رفتاری تمامی رتها کشته شدند و بافت هیپوکمپ استخراج شد. بیان mRNA ژنهای OPA1، Mfn2 وDrp1 با استفاده از روش RealTime-PCR مورد سنجش قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه استفاده شد.ملاحظات اخلاقی: کلیه مراحل مطالعه با توجه به دستورالعمل اخلاقی و مجوز معاونت پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی با شماره IR.IAU.TMU.REC.1399.124 انجام شد.یافتهها: نتایج نشان داد که عملکرد یادگیری (001/0 ≥ P) و حافظه فضایی (001/0 ≥ P) و همچنین میزان بیان ژنهای OPA1 (001/0 ≥ P) و Mfn2 (001/0 ≥ P) در حیوانات گروه بیماری آلزایمر در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت، در حالی که میزان بیان ژنDrp1 افزایش نشان داد (001/0 ≥ P). تمرین هوازی در حیوانات بیمار عملکرد یادگیری (001/0 ≥ P) و حافظه فضایی (001/0 ≥ P) را بهبود بخشید و میزان بیان ژنهای OPA1 (001/0 ≥ P) و Mfn2 (001/0 ≥ P) هیپوکمپ را افزایش و میزان بیان ژنDrp1 را در مقایسه با گروه بیماری آلزایمر کاهش داد (001/0 ≥ P).نتیجه‌گیری: به طور کلی، به نظر میرسد که تمرین هوازی میتواند از طریق تعدیل پویایی میتوکندریایی غیرطبیعی، عملکرد یادگیری و حافظه فضایی را در شرایط بیماری آلزایمر بهبود بخشد.هدف: هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر 4 هفته تمرین هوازی بر عملکرد شناختی و پویایی میتوکندریایی در بافت هیپوکمپ رتهای نر ویستار مبتلا به بیماری آلزایمر بود.روششناسی: بدین منظور، تعداد 21 سر رت نر بالغ نژاد ویستار 20 ماهه به روش تصادفی ساده به 3 گروه بیماری آلزایمر (تعداد = 7 سر)، گروه بیماری آلزایمر + ورزش هوازی (تعداد = 7 سر) و گروه کنترل (تعداد = 7 سر) تقسیم شدند. القای بیماری آلزایمر از طریق تزریق داخل هیپوکمپی Aβ42 (هر طرف 1 میکرولیتر) صورت پذیرفت. هفت روز بعد از جراحی، گروه ورزش 4 هفته تمرین دویدن روی نوارگردان (5 روز در هفته با سرعت 10 الی 15 متر بر دقیقه) را اجرا نمودند. چهل و هشت ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی حیوانات تحت آزمون رفتاری قرار گرفتند. بیست و چهار ساعت بعد از آزمون رفتاری تمامی رتها کشته شدند و بافت هیپوکمپ استخراج شد. بیان mRNA ژنهای OPA1، Mfn2 وDrp1 با استفاده از روش RealTime-PCR مورد سنجش قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه استفاده شد.ملاحظات اخلاقی: کلیه مراحل مطالعه با توجه به دستورالعمل اخلاقی و مجوز معاونت پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی با شماره IR.IAU.TMU.REC.1399.124 انجام شد.یافتهها: نتایج نشان داد که عملکرد یادگیری (001/0 ≥ P) و حافظه فضایی (001/0 ≥ P) و همچنین میزان بیان ژنهای OPA1 (001/0 ≥ P) و Mfn2 (001/0 ≥ P) در حیوانات گروه بیماری آلزایمر در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت، در حالی که میزان بیان ژنDrp1 افزایش نشان داد (001/0 ≥ P). تمرین هوازی در حیوانات بیمار عملکرد یادگیری (001/0 ≥ P) و حافظه فضایی (001/0 ≥ P) را بهبود بخشید و میزان بیان ژنهای OPA1 (001/0 ≥ P) و Mfn2 (001/0 ≥ P) هیپوکمپ را افزایش و میزان بیان ژنDrp1 را در مقایسه با گروه بیماری آلزایمر کاهش داد (001/0 ≥ P).نتیجه‌گیری: به طور کلی، به نظر میرسد که تمرین هوازی میتواند از طریق تعدیل پویایی میتوکندریایی غیرطبیعی، عملکرد یادگیری و حافظه فضایی را در شرایط بیماری آلزایمر بهبود بخشد.

تغییرات بیان ژن LXRα، GLUT2 کبدی و مقاومت به انسولین پس از تمرین هوازی در موش های نر دیابتی نوع 2

عباسعلی گائینی؛ نسرین رمضانی؛ لیلا شفیعی نیک

دوره 9، شماره 1 ، شهریور 1398، ، صفحه 1-13

https://doi.org/10.22124/jme.2020.4352

چکیده

هدف: گیرنده ایکس آلفا در متابولیسم گلوکز نقش دارد. از طرف دیگر، انتقال گلوکز در کبد توسط انتقال دهنده شماره 2 گلوکز انجام می شود. بنابراین این پژوهش با هدف بررسی تغییرات بیان ژن های گیرنده ایکس آلفا، انتقال ... بیشتر هدف: گیرنده ایکس آلفا در متابولیسم گلوکز نقش دارد. از طرف دیگر، انتقال گلوکز در کبد توسط انتقال دهنده شماره 2 گلوکز انجام می شود. بنابراین این پژوهش با هدف بررسی تغییرات بیان ژن های گیرنده ایکس آلفا، انتقال دهنده شماره 2 گلوکز کبدی و شاخص مقاومت به انسولین پس از 8 هفته تمرین هوازی در موش های صحرایی نر دیابتی نوع2 طراحی شد. روش‌شناسی: هجده سر موش صحرایی نر 8 هفته ای (با میانگین و انحراف معیار وزنی 1/13±6/233 گرم) به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. موش ها با استفاده از داروی نیکوتین آمید و استرپتوزوتوسین دیابتی شدند. پنج روز پس از تزریق، تست دیابت با نوار قند خون انجام شد. موش های با سطح گلوکز 126-400میلی گرم/ دسی لیتر به عنوان نمونه انتخاب شدند. موش ها در دو گروه کنترل و تمرین قرار گرفتند. برنامه تمرینی 8 هفته ای شامل دویدن با سرعت 10-25 متر/دقیقه، شیب 5%، به مدت 15-40 دقیقه و 5 جلسه در هفته بود. یافته‌ها: القای دیابت باعث افزایش وزن(001/0p=) موش ها شد. وزن عضله نعلی(001/0p=) و مقادیر هموگلوبین گلیکوزیله(000/0p=) در گروه تمرین بطور معنادار بیشتر و مقادیر گلوکز(0001/0p=)، انسولین(002/0p=) و شاخص مقاومت انسولینی(002/0p=) در گروه تمرین بطور معناداری کم تر بود. تفاوت معناداری در بیان ژن های انتقال دهنده گلوکز و گیرنده ایکس آلفا بین دو گروه پس از مداخله تمرینی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: به نظر می رسد 8 هفته تمرین هوازی با شدت 60-80 درصد VO2max می تواند تغییرات متابولیکی مثبت در موش های دیابتی نوع2 ایجاد کند اما در بیان ژن های انتقال دهنده گلوکز و گیرنده ایکس آلفا کبدی تغییری ایجاد نمی کند.

تاثیر تمرین هوازی بر کمرین،CRP و شاخص‌های خطر متابولیک در مردان میان‌سال چاق

کریم آزالی علمداری؛ سیما نصیری؛ زهرا محمدپور

دوره 8، شماره 1 ، تیر 1397، ، صفحه 15-27

https://doi.org/10.22124/jme.2018.3561

چکیده

هدف: هدف این تحقیق بررسی تاثیر تمرین هوازی بر سطوح کمرین، شاخص‌های خطر قلبی-متابولیکی و التهابی در مردان میانسال مبتلا سندرم متابولیک بود. روش‌شناسی: 26 مرد دارای شاخص‌های بومی ‌شده سندرم متابولیک ... بیشتر هدف: هدف این تحقیق بررسی تاثیر تمرین هوازی بر سطوح کمرین، شاخص‌های خطر قلبی-متابولیکی و التهابی در مردان میانسال مبتلا سندرم متابولیک بود. روش‌شناسی: 26 مرد دارای شاخص‌های بومی ‌شده سندرم متابولیک (سن: 67/3 ± 69/54 سال، شاخص توده بدن: 23/1 ± 21/31 کیلوگرم بر متر مربع و اوج اکسیژن مصرفی: 49/4 ± 38/20 میلی‌لیتر بر کیلوگرم در دقیقه) به طورتصادفی به دوگروه تمرین هوازی (14 نفر) وکنترل (12) تقسیم شدند. بار تمرین در گروه تجربی در طول هشت هفته (سه جلسه درهفته) از 20-15 دقیقه با شدت 55-50 درصد اوج ضربان قلب لحظه پایان GXT، به 40-35 دقیقه با شدت 65 الی 60 درصد رسید. درحالت پایه و 48 ساعت پس ازآخرین جلسه تمرین نمونه گیری خون انجام شد. یافته‌ها: تمرین‌هوازی باعث کاهش تمام متغیرهای مورد بررسی (به جز HDL و اوج اکسیژن مصرفی) شد (05/0>P). در حالت پایه، وزن و سن مهم‌ترین عوامل پیش‌بینی‌کننده مقدار کمرین سرم (001/0>P) و در طول مداخله، مقدار تغییرات گلوکز خون و CRP به عنوان مهم‌ترین عوامل پیش‌بینی‌کننده مقدار تغییرات همزمان در کمرین (001/0>P) بودند و در عوض مقدار تغییرات کمرین تنها عامل پیش‌بینی‌کننده مقدار تغییرات متناظر در CRP شناسایی شدند (003/0>P). نتیجه‌گیری: در اثر تمرین هوازی، همزمان با آثار مثبت ایجاد ‌شده در وضعیت متابولیکی، التهابی و آمادگی هوازی، کمرین سرم کاهش می‌یابد که آثار مذکور احتمالا با دستکاری قند خون وCRP سرم توسط تمرین بروز می‌کنند. ولی به دلیل کمبود شواهد و محدودیتهای موجود هنوز نیاز به بررسی بیشتر وجود دارد.

تغییرات RBP-4 و مقاومت به انسولین پس از 8 هفته تمرین هوازی در موش‌های نر دیابتی نوع 2

نسرین رمضانی؛ عباسعلی گائینی؛ سیروس چوبینه؛ محمدرضا کردی؛ مهدی هدایتی

دوره 5، شماره 2 ، آذر 1394، ، صفحه 89-98

چکیده

هدف: رتینول متصل به پروتئین چهار (RBP-4) آدیپوکاینی است که در تنظیم عملکرد انسولین و متابولیسم گلوکز شرکت دارد. هدف از این پژوهش بررسی اثر تمرین هوازی بر غلظت سرمی RBP-4 و شاخص مقاومت انسولینی در موش‌های صحرایی ... بیشتر هدف: رتینول متصل به پروتئین چهار (RBP-4) آدیپوکاینی است که در تنظیم عملکرد انسولین و متابولیسم گلوکز شرکت دارد. هدف از این پژوهش بررسی اثر تمرین هوازی بر غلظت سرمی RBP-4 و شاخص مقاومت انسولینی در موش‌های صحرایی نر دیابتی نوع دو بود. روش شناسی: هجده سر موش صحرایی نر 8 هفته ای (میانگین وزنی 1/13±6/233 گرم) به عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. موش‌ها با استفاده از داروی نیکوتین آمید و استرپتوزتوسین دیابتی شدند. پنج روز پس از تزریق، تست دیابت با نوار قند خون انجام شد و موش هایی که گلوکز ناشتایی آنها بین 400-126 میلی گرم در دسی لیتر بود به عنوان نمونه دیابتی در نظر گرفته شدند. موش ها به روش تصادفی و بر اساس همگن سازی وزن بدن در دو گروه کنترل دیابتی (9 n=) و هوازی دیابتی (9 n=) قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت 8 هفته و 5 روز هفته روی نوار گردان انجام شد. تمرین با سرعت 10 متر بر دقیقه و شیب 5%، به مدت 15 دقیقه شروع شد و هر دو هفته به صورت فزاینده افزایش یافت تا به سرعت 25 متر بر دقیقه و شیب 5% ، به مدت 40 دقیقه رسید. مقادیر RBP-4 به روش الایزا و مقاومت انسولین با شاخص HOMA-IR اندازه گیری شد. یافته‌ها: القای دیابت نوع دو باعث افزایش وزن و افزایش مقادیر RBP-4 سرمی (بیش از 40 میوگرم در لیتر) شد. همچنین، افزایش معنی‌دار در وزن عضله در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل مشاهده شد (05/0P<). مقادیر RBP-4 سرمی پس از تمرینات در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت (05/0P<). همچنین، مقادیر گلوکز ، انسولین و شاخص مقاومت انسولینی در گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل کاهش معنی‌داری پیدا کرد (05/0P<). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد هشت هفته تمرین هوازی با شدت 80-60 درصد VO2max می تواند در کاهش RBP-4 و شاخص مقاومت انسولینی در افراد مبتلا به دیابت نوع دو موثر باشد.

تاثیر تمرین هوازی بر پروتئین متصل شونده به رتینول-4 و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به سندرم متابولیک

کریم آزالی علمداری؛ فرهاد غلامی

دوره 5، شماره 2 ، آذر 1394، ، صفحه 109-119

چکیده

هدف: پروتئین متصل شونده به رتینول -4 (RBP-4) به عنوان آدیپوکاین مترشحه از بافت چربی نقش مهمی در مقاومت انسولینی و اختلالات متابولیکی ایفا می‌کند. با وجود نقش مفید تمرین هوازی بر بهبود اختلالات متابولیکی، ... بیشتر هدف: پروتئین متصل شونده به رتینول -4 (RBP-4) به عنوان آدیپوکاین مترشحه از بافت چربی نقش مهمی در مقاومت انسولینی و اختلالات متابولیکی ایفا می‌کند. با وجود نقش مفید تمرین هوازی بر بهبود اختلالات متابولیکی، تأثیر تمرین هوازی بر RBP-4 و ارتباط آن با فاکتورهای متابولیکی در بیماران مبتلا به سندروم متابولیک مشخص نیست. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی بر سطوح RBP-4 سرمی و شاخص مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به سندروم متابولیک بود. روش‌شناسی: در یک پژوهش نیمه‌تجربی، 24 زن مبتلا به سندروم متابولیک(سن: 91/4±79/52 سال، شاخص توده بدن: 37/2±77/32 کیلوگرم بر مترمربع و اوج اکسیژن مصرفی: 55/2±40 لیتر بر دقیقه) به‌طور تصادفی به دو گروه تمرین هوازی (12 نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین هوازی به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته با شدت 50-60 درصد اوج اکسیژن مصرفی به مدت 20-40 دقیقه به اجرای تمرینات هوازی پرداختند. قبل و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین اندازه‌گیری‌های ترکیب بدنی و خون‌گیری انجام‌شده و پس از جداسازی سرم، سطوح RBP-4، نیمرخ لیپیدی، گلوکز و انسولین اندازه‌گیری و شاخص مقاومت به انسولین محاسبه گردید. داده‌های جمع‌آوری‌شده با استفاده از آزمون t همبسته و مستقل و آزمون پیرسون مورد تجزیه ‌و تحلیل قرار گرفت و سطح معنی‌داری برای کلیه آزمون‌ها 05/0 P<در نظر گرفته شد. یافته‌ها: تمرین هوازی باعث کاهش معنی‌دار RBP-4 سرم، گلوکز، شاخص مقاومت به انسولین، وزن بدن، درصد چربی، شاخص توده بدنی (BMI)، دور کمر و امتیاز z سندرم متابولیک و افزایش معنی‌دار لیپوپروتئین پرچگال (HDL-C) شد (05/0P<). همچنین تغییرات RBP-4 ارتباط معنی‌داری با تغییرات درصد چربی، تری گلیسرید، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین داشت (05/0P<). نتیجه‌گیری: تمرین هوازی می‌تواند باعث کاهش RBP-4 سرمی و بهبود مقاومت انسولینی و برخی شاخص‌های خطر متابولیک در زنان با سندروم متابولیکی شود و احتمالاٌ شاخص مقاومت انسولینی می‌تواند تحت تأثیر تغییرات RBP-4 قرار بگیرد.

اثر تمرین هوازی بر لپتین و تستوسترون سرم پسران چاق در مراحل مختلف بلوغ

محمد رضا فدائی چافی؛ فرهاد رحمانی نیا؛ حمید محبی؛ سید محسن مداح

دوره 4، شماره 1 ، اردیبهشت 1393، ، صفحه 1-14

چکیده

هدف: هدف از این مطالعه تعیین اثر تمرین هوازی بر لپتین و تستوسترون سرم پسران چاق در مراحل مختلف بلوغ بود. روش پژوهش: تحقیق حاضر با طرح پیشآزمون و پسآزمون بهصورت مقطعی اجرا شد. آزمودنیها شامل 36 ... بیشتر هدف: هدف از این مطالعه تعیین اثر تمرین هوازی بر لپتین و تستوسترون سرم پسران چاق در مراحل مختلف بلوغ بود. روش پژوهش: تحقیق حاضر با طرح پیشآزمون و پسآزمون بهصورت مقطعی اجرا شد. آزمودنیها شامل 36 پسر چاق 12 تا 17 سال بودند که بر اساس مقیاس تانر در مراحل 2 (TS2) تا 5 (TS5) بلوغ قرار داشتند. آن‌ها بر اساس بلوغ در دو گروه TS2, 3 (BMI: 22/5±41/29 کیلوگرم بر متر مربع، وزن: 7/16±61/76 کیلوگرم، سن: 94/0± 4/13سال، 19=n) و TS4, 5 (BMI: 88/3±92/30 کیلوگرم بر متر مربع، وزن: 48/16±57/93 کیلوگرم، سن: 48/1±9/14سال، 17=n) همسانسازی شدند و هرکدام نیز در دو گروه تمرین هوازی و کنترل قرار گرفتند. پس از اندازهگیریهای آنتروپومتریکی، سطوح سرمی لپتین و تستوسترون خون در حالت ناشتا اندازهگیری شد. گروه تمرین هوازی به مدت 12 هفته ، هفتهای 3 بار به‌طور میانگین 30 دقیقه با شدت 60 تا 85 درصد ضربان قلب بیشینه تحت نظر محقق دویدند. از پدومتر برای اندازهگیری سطح فعالیت بدنی و از نرم‌افزار N4 برای اندازهگیری انرژی دریافتی استفاده شد. از آزمونهای آماری t وابسته، آنالیز واریانس یک‌طرفه و دوطرفه برای تجزیه‌وتحلیل دادهها استفاده شد. یافتهها: افزایش توده خالص بدن و کاهش درصد چربی بدن در گروه تمرین هوازی در هر دو مرحله بلوغ معنیدار بود (0/05≥P) و کاهش شاخص توده بدنی، کاهش توده چربی بدن فقط در گروه تمرین هوازی در سطح TS 4, 5 بلوغ معنیدار بود (0/05≥P). لپتین سرم در هر دو مرحله بلوغ کاهش داشت که فقط در گروه تمرین هوازی معنیدار بود (0/05≥P)؛ اما بین تغییرات آن در دو گروه تمرین هوازی و کنترل به تفکیک سطوح بلوغ، تفاوت معنیداری دیده نشد. آنالیز واریانس دوطرفه نشان داد بلوغ در تغییرات لپتین اثرگذار است (0/05≥P)؛ اما بین تأثیر تمرین هوازی بر کاهش لپتین و تغییرات تستوسترون آزمودنیها در دو مرحله بلوغ، تفاوت معنیداری دیده نشد. نتیجه‌گیری: تمرین هوازی در پسران نوجوان چاق میتواند منجر به تغییرات مطلوبی در ترکیب بدن گردد که با کاهش لپتین سرم همراه بود. با این حال بخشی از این تغییرات حاصل فرایند طبیعی رشد در دوران بلوغ است که با توجه به مرحله بلوغ آزمودنیها میتواند منجر به بروز پاسخهای متفاوتی به تمرینات هوازی گردد، هرچند به دلیل تعداد کم آزمودنیها نشان دادن آن در مورد لپتین سرم، بهخوبی امکانپذیر نبود.

افزایش مشابه بیان ژن PGC-1α در عضله نعلی رت‌های نر سالم در پی تمرین تناوبی با شدت بالا و تمرین هوازی

مطهره حاجتی مدارایی؛ محمدرضا کردی؛ عباسعلی گایینی

دوره 4، شماره 1 ، اردیبهشت 1393، ، صفحه 39-48

چکیده

هدف: هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین هوازی (AT) بر بیان ژنPGC-1α در عضله نعلی رتهای نر بالغ سالم است. روش پژوهش: به همین منظور 18 سر رت نر ویستار تهیه و تصادفی به ... بیشتر

تاثیر دوازده هفته تمرین هوازی بر کمرین، گرلین فعال و اشتها در مردان چاق کم تحرک

فتاح مرادی؛ ویان وثوقی؛ اعظم حیدرزاده

دوره 3، شماره 2 ، تیر 1392، ، صفحه 89-104

چکیده

چکیده هدف: اشتها یک مفهوم ذهنی است که برای توضیح کنترل دریافت غذا به کار می رود و تحت کنترل مغز و هورمون هایی همچون گرلین فعال است. شیوع روزافزون چاقی و مشکلات چندگانۀ جسمی و روانی مرتبط با آن، این وضعیت ... بیشتر چکیده هدف: اشتها یک مفهوم ذهنی است که برای توضیح کنترل دریافت غذا به کار می رود و تحت کنترل مغز و هورمون هایی همچون گرلین فعال است. شیوع روزافزون چاقی و مشکلات چندگانۀ جسمی و روانی مرتبط با آن، این وضعیت بیمارگونه را به یک اپیدمی جهانی مبدل نموده و کم تحرکی همواره به عنوان یکی از عمده ترین دلایل آن مطرح بوده ‌است. کمرین یک آدیپوکاین جدید است که سطوح سرمی آن در بیماران مبتلا به چاقی بالا می رود. هدف از مطالعۀ حاضر بررسی تاثیر دوازده هفته تمرین هوازی بر کمرین، گرلین فعال و اشتها در مردان چاق کم تحرک بود. روش پژوهش: در یک کارآزمایی نیمه تجربی، 21 مرد چاق کم تحرک به‌طور تصادفی به دو گروه تمرین هوازی (10 نفر، 2/3±8/27 سال، 1/7±5/93 کیلوگرم، 4/3±7/31 درصد چربی، 5/3±0/32 کیلوگرم بر متر مربع) و کنترل (11 نفر، 6/2±7/26 سال، 3/6±9/92 کیلوگرم، 2/3±4/31 درصد چربی، 8/2±3/32 کیلوگرم بر متر مربع) تقسیم شدند. ویژگی های عمومی آزمودنی ها، سطوح در گردش کمرین و گرلین فعال (با به‌کارگیری کیت های الایزا) و اشتها (با استفاده از پرسشنامۀ اشتهای تغذیه) قبل و پس از دورۀ تمرین اندازه گیری شد. پروتکل تمرین هوازی شامل دوازده هفته تمرین رکاب‌زدن روی چرخ کارسنج (3 جلسه تمرین در هفته، شدت 60 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره، مدت 20 تا 40 دقیقه در هر جلسه) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با به‌کارگیری نرم افزار آماری SPSS16 صورت گرفت. سطح معنی داری 05/0>P در نظر گرفته شد. یافته‌ها: پس از دورۀ تمرین، وزن بدن، نمایۀ تودۀ بدن و درصد چربی بدن کاهش و VO2max افزایش یافت (05/0>P). همچنین تمرین غلظت کمرین سرم را کاهش (2/27±9/215 در مقابل 5/25±8/200 نانوگرم بر میلی لیتر) و غلظت گرلین فعال پلاسما را افزایش (3/3±6/15 در مقابل 8/2±8/21 پیکوگرم بر میلی لیتر) داد (05/0>P). اشتها نیز در گروه تمرین (3/4±2/30 در مقابل 7/3±1/33) افزایش یافت (05/0>P). نتیجه‌گیری: افزایش میزان اشتها در نتیجۀ دوازده هفته تمرین هوازی با تغییر در سطوحِ در گردش گرلین فعال در مردان چاق کم تحرک همراه است. در کنار این تغییرات، عملکرد قلبیتنفسی مردان چاق کم تحرک متعاقب دوازده هفته تمرین هوازی بهبود یافت. همچنین، دوازده هفته تمرین هوازی می تواند از طریق کاهش سطوح کمرین سرم به بهبود حساسیت انسولینی و التهاب در مردان چاق کم تحرک کمک نماید. واژگان کلیدی: تمرین هوازی، اشتها، کمرین، گرلین فعال، چاق

اثر تمرین هوازی بر مولکول محلول چسبان سلول‌های عروق و شاخص مقاومت انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع 2

نادر شوندی؛ عباس صارمی؛ سعیده طبیبی راد

دوره 3، شماره 1 ، فروردین 1392، ، صفحه 1-10

چکیده

چکیده هدف: اختلال آندوتلیال به عنوان یک رویداد کلیدی در پیشرفت و توسعۀ آترواسکلروزیس در نظر گرفته شده‌است. از طرف دیگر بیماری دیابت نیز با اختلال آندوتلیال همراه است. از میان عامل‌های اختلال آندوتلیال ... بیشتر چکیده هدف: اختلال آندوتلیال به عنوان یک رویداد کلیدی در پیشرفت و توسعۀ آترواسکلروزیس در نظر گرفته شده‌است. از طرف دیگر بیماری دیابت نیز با اختلال آندوتلیال همراه است. از میان عامل‌های اختلال آندوتلیال می‌توان به مولکول چسبان سلول‌های عروق اشاره کنیم. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین هوازی بر مولکول محلول چسبان سلول‌های عروق و شاخص مقاومت انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 است. روش پژوهش: 16 نفر زن مبتلا به دیابت نوع 2 (سن 87/7±81/50 سال، وزن 27/15±82/75 کیلوگرم) به ‌طور تصادفی در 2 گروه هوازی (11نفر) و کنترل (5 نفر) قرار گرفتند. گروه هوازی به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه 6045 دقیقه با شدت 60% HRR به فعالیت پرداختند. نمونه‌های خون جهت اندازه‌گیری سطوح سرمی VCAM1 و انسولین در 2 مرحله، پیش‌آزمون و پس‌آزمون پس از 1210 ساعت ناشتایی تهیه شد. برای بررسی نتایج از آزمون‌های t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین گروه هوازی و کنترل تفاوت معنی‌داری در سطوح سرمی VCAM1 مشاهده شد (05/0P≤). همچنین بین سطوح سرمی VCAM1 با مقاومت انسولین به دنبال تمرینات هوازی ارتباط وجود دارد (729/0=r). نتیجه‌گیری: هشت هفته تمرین هوازی احتمالاً می‌تواند باعث کاهش مولکول چسبان سلول‌های عروقی شده و این کاهش با مقاومت انسولینی رابطۀ مستقیمی دارد. کاهش مقاومت انسولین به همراه کاهش مولکول چسبان احتمالاً باعث کاهش بیماری‌های قلبیعروقی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 می‌شود. واژگان کلیدی: تمرین هوازی، مولکول چسبان سلول‌های عروقی، شاخص مقاومت انسولین

دوره 15 (1404)

دوره 14 (1403)

دوره 13 (1402)

دوره 12 (1401)

دوره 11 (1400)

دوره 10 (1399)

دوره 9 (1398)

دوره 8 (1397)

دوره 7 (1396)

دوره 6 (1395)

دوره 5 (1394)

دوره 4 (1393)

دوره 3 (1392)

دوره 2 (1391)

دوره 1 (1390)

کلیدواژه‌ها = تمرین هوازی

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده