دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The effect of aerobic training on the expression of genes involved in hepatocyte reticulum endoplasmic stress in male rats under high-fat diet اثر تمرین هوازی بر بیان ژن های درگیر در استرس شبکه اندوپلاسمیک کبد رت‌های نر تحت رژیم غذایی پرچرب 1 18 8279 10.22124/jme.2024.26460.349 FA سارا شاهسواری بابوکانی گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه گیلان، رشت، ایران حمید محبی گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه گیلان، رشت، ایران Journal Article 2024 02 09 Aim: This study was conducted to determine the influence of nutrition and aerobic exercise on the signaling pathway of ER stress in the liver. Methods: A total of 18 male wistar rats, aged 5 weeks and weighing approximately 167 grams, were randomly divided into three groups: normal diet (ND), high-fat diet (HFD), and high-fat diet with aerobic exercise (HFD+EX). The rats in the HFD+EX group underwent exercise training three times per week for 12 weeks with an intensity of 68-80% of their maximum aerobic velocity. After completing the training, liver tissue samples were collected from all rats to measure the expression changes of Chop, Atf6, Perk, and Bax genes, as well as liver fat accumulation. Data analysis was conducted using the one-way ANOVA test. Finding: Higher liver fat content and higher expression of Chop, Atf6, Perk, and Bax, was observed in the HFD rats. In the HFD+EX group, liver fat content, Chop and Perk gene expression were lower than in the HFD group. In the HFD+EX group reduction of Atf6 and Bax genes, was not statistically significant (p>0.05). Conclusion: High fat diet can activate the unfolded protein response (UPR) pathway by elevating ER stress. This can lead to high expression of the Bax gene in liver cells. However, regular exercise can be an effective way to prevent the accumulation of liver fat by reducing UPR activation. This is due to its potential to lower the expression of Chop, Atf6, and Perk gene. هدف: هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تغذیه و تمرین هوازی بر مسیر پیام‌رسانی استرس ER کبد بود. روش‌شناسی: 18 سر رت نر نژاد ویستار با وزن تقریبی 167 گرم و سن تقریبی 5 هفته به‌صورت تصادفی در گروه‌های رژیم غذایی طبیعی (ND)، رژیم غذایی پرچرب (HFD) و رژیم غذایی پرچرب و تمرین هوازی (HFD+EX) قرار گرفتند. مداخله تمرینی با شدتی حدود 80-70 درصد حداکثر سرعت هوازی 3 جلسه در هفته به مدت 12 هفته اجرا شد. در پایان، نمونه‌های بافت کبد برای اندازه-گیری تغییرات بیان ژن‌های Chop، Atf6، Perk و Bax و تجمع چربی کبد جمع‌آوری شدند. تحلیل داده‌ها با آزمون‌ تحلیل واریانس یک‌راهه انجام شد. یافته‌ها: افزایش معنی‌داری در بیان ژن‌های Chop، Atf6، Perk و Bax در کبد رت‌های گروه HFD مشاهده شد که بیان بالاتر این ژن‌ها با محتوای چربی کبد بالاتر همراه بود. محتوای چربی کبد و بیان ژن Chop وPerk در گروه HFD+EX در مقایسه با گروه HFD کمتر بود (05/0>p) اما بیان ژن‌های Atf6 و Bax در گروه HFD+EX در مقایسه با گروه HFD ازنظر آماری معنی‌دار نبود (05/0<p). نتیجه‌گیری: احتمالاً رژیم غذایی پرچرب از طریق افزایش استرس ER سبب راه‌اندازی مسیر پاسخ پروتئین‌های تا نخورده (UPR) می‌گردد. به دلیل بالا بودن استرس ER در سلول‌های کبد رت‌-های تحت رژیم غذایی پرچرب بیان ژن Bax نیز بالاتر بود. به نظر می‌رسد تمرین به‌واسطه کاهش UPR از طریق تمایل به کمتر بودن بیان ژن‌های Chop، Atf6 و Perk مکانیسم مؤثری در جلوگیری از تجمع چربی کبد محسوب شود.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8279_69e6435b72bcfe6b392e10fffd7443e1.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 Effect of resistance-aerobic training and mix supplemantation on angiogenic factors (VEGF and HIF-1α) in inactive obese males اثر تمرینات هوازی-مقاومتی و مکمل‌یاری ترکیبی بر عوامل رگ‌زایی (VEGF و HIF-1α) در مردان چاق غیرفعال 19 29 8283 10.22124/jme.2024.28697.379 FA آرمین فرحناک دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، پردیس دانشگاهی دانشگاه گیلان، رشت - ایران. جواد مهربانی دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت - ایران. حمید اراضی استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت - ایران. گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد- ایران. Journal Article 2024 10 14 Introduction: The effect of exercise training on the energy requirements of muscle tissues is achieved through an adaptive increase in capillary density, resulting in greater blood supply. When combined with the consumption of specific supplements, this can improve cellular function. Combining supplements with concurrent training represents a novel and significant approach. Therefore, the present study aimed to determine the effects of resistance-aerobic training and mixed supplementation (L-arginine, caffeine, and L-carnitine) on vascular endothelial growth factor (VEGF) and hypoxia-inducible factor 1a (HIF-1a) in inactive obese men. Methodology: Twenty-eight inactive obese men from Rasht city (mean age: 37.02±3.89 years, height: 1.74±0.66 m, and BMI: 34.04±1.24 kg/m²) were randomly divided into three groups: resistance-aerobic training with combined supplementation (n = 10), resistance-aerobic training with placebo (n = 9), and combined supplementation without training (n = 9). Aerobic training (30 minutes at 55-75% maximum heart rate) and resistance training (30 minutes at 50-70% of one repetition maximum) were performed, along with a mixed supplement containing 1000 mg of L-arginine, 200 mg of caffeine, and 1000 mg of L-carnitine. This regimen continued for 10 weeks (3 sessions per week). Blood samples were collected before and after the training intervention. Results: The results of the MANCOVA test showed that resistance-aerobic exercises performed at moderate intensity, along with the mixed supplement, significantly increased blood levels of VEGF (p = 0.001) and significantly decreased HIF-1a (p = 0.0001) in inactive obese men. Conclusions: In summary, the results of this study indicated that moderate-intensity resistance-aerobic training, when combined with mixed supplementation (L-arginine, caffeine, and L-carnitine), enhanced angiogenic and hypoxic stimulation factors in inactive obese men. مقدمه: تاثیر تمرینات ورزشی بر نیازهای انرژی بافت‌های عضلانی از طریق افزایش سازگارانه تراکم مویرگی، موجب خون‌رسانی بیشتر و همراه با مصرف برخی مکمل‌ها، می‌تواند موجب بهبود عملکرد سلولی شود. ترکیب مکمل‌های ارگوژنیک همراه با تمرینات همزمان، رویکرد جدیدی است که مورد توجه قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر، تعیین اثر تمرینات مقاومتی-هوازی همراه با مکملیاری (ال-آرژنین/کافئین/ال-کارنیتین) بر فاکتورهای رگ‌زایی و حساس به هایپوکسی (VEGF و HIF-1a) در مردان چاق غیرفعال بود. روش کار: تعداد 28 مرد چاق غیرفعال شهر رشت (سن 89/3±02/37 سال، قد 66/0±74/1 متر و BMI 24/1±04/34 کیلوگرم/مترمربع) به‌صورت تصادفی در سه گروه تمرین مقاومتی-هوازی و مکمل ترکیبی (10 نفر)، تمرین مقاومتی-هوازی و پلاسبو (9 نفر) و مکمل‌-بی‌تمرین (9 نفر) تقسیم شدند. تمرینات هوازی (30 دقیقه با شدت 75-55 درصد حداکثر ضربان قلب) و تمرین مقاومتی (30 دقیقه با شدت 70-50 درصد یک تکرار بیشینه) و مکمل ترکیبی شامل 1000 میلی‌گرم ال-آرژنین، 200 میلی‌گرم کافئین و 1000 میلی‌گرم ال‌کارنتین بود که طی 10 هفته و هر هفته 3 جلسه انجام شد. پیش و پس از تمرینات، نمونه‌های خونی جمع‌آوری شد. یافته‌ها: آزمون MANCOVA نشان داد تمرینات مقاومتی-هوازی با شدت متوسط و‌ مصرف مکمل ترکیبی (ال-آرژنین-کافئین-ال-کارنیتین) افزایش معنی‌داری را در سطوح خونی VEGF (001/0=p) و کاهش سطوح HIF1-a (0001/0=p) در مردان چاق غیرفعال به دنبال دارد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان‌ داد اجرای تمرینات مقاومتی-هوازی با شدت متوسط همراه با مصرف مکمل ترکیبی (ال-آرژنین/کافئین/ال-کارنیتین) موجب افزایش در فاکتور موثر بر رگ‌زایی و کاهش در فاکتور حساس به هایپوکسی در مردان چاق غیرفعال می‌شود.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8283_23eee6cf317f18bea443dbb125bbfe42.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The simultaneous effect of Ganoderma supplementation and combined functional training on serum levels of SFRP5 and WNT5A in women with type 2 diabetes تاثیر همزمان مکمل گانودرما و تمرینات عملکردی ترکیبی بر سطوح سرمی SFRP5 و WNT5A در زنان میانسال مبتلا به دیابت نوع 2 30 48 8505 10.22124/jme.2025.29486.386 FA سمانه داستاه استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران 0000-0002-7949-3527 سولماز بابایی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران Journal Article 2025 01 06 Introduction: Inflammatory factors are known as an important mechanism in the development of type 2 diabetes and metabolic diseases; while regular exercise training has anti-inflammatory effects and suppresses low-grade systemic inflammation in type 2 diabetes. Therefore, the present study aimed to investigate the effect of combined functional training with Ganoderma supplementation on serum levels of SPRF5, WNT5A and glycemic indices in women with type 2 diabetes. Materials and Methods: 60 women with type 2 diabetes voluntarily participated in the study and were randomly assigned to four groups: combined functional training group, supplement group, exercise + supplement group, and control group. Subjects in the exercise group performed selected exercise for 12 weeks, three sessions per week. supplement was also consumed daily in the form of tea, 3 grams. Serum fasting blood glucose levels, insulin resistance index, and serum SFRP5 and WNT5A levels were measured. Results: The results of the analysis of variance test showed that there was a significant difference between the effects of different interventions on serum levels of SFRP5 and WNT5A, blood glucose levels and insulin resistance (p<0.05). Combined functional training combined with supplementation resulted in a decrease in serum levels of WNT5A and an increase in serum levels of SPRF5 in the exercise, supplement, and exercise + supplement groups (p<0.001). Conclusion: Both intervention methods of combined functional training and supplementation are effective methods in controlling blood sugar and reducing inflammation, and the combination of these two methods is more effective in glycemic control in diabetic patients. مقدمه: فاکتورهای التهابی به‌عنوان مکانیسم مهمی در بروز دیابت نوع دو و بیماری‌های متابولیک شناخته شده‌اند؛ درحالی‌که تمرینات ورزشی منظم اثرات ضدالتهابی داشته و موجب سرکوب التهاب سیستمیک با درجه پایین در دیابت نوع دو می‌شود. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تمرینات فانکشنال ترکیبی همراه با مصرف مکمل گانودرما بر سطوح سرمی SPRF5، WNT5A و شاخص‌های گلایسمیک در زنان مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. مواد و روش‌ها: تعداد 60 نفر از زنان مبتلا به دیابت نوع 2 بطور داوطلبانه در تحقیق حاضر شدند و به‌صورت تصادفی در چهار گروه: گروه تمرینات فانکشنال ترکیبی، گروه مکمل، گروه تمرین + مکمل، گروه کنترل قرار گرفتند. آزمودنی‌های گروه تمرینی به مدت 12 هفته و سه جلسه در هفته به تمرینات ورزشی منتخب پرداختند. مکمل گانودرما نیز روزانه سه ‌گرم به‌صورت دمنوش مصرف شد. مقادیر سرمی گلوکز خون ناشتا، شاخص مقاومت به انسولین، سطوح سرمی SFRP5 و WNT5A اندازه‌گیری شد. نتایج: نتایج آزمون تحلیل واریانس نشان داد بین تاثیر مداخلات مختلف اختلاف معنی‌داری در سطوح سرمی SFRP5 و WNT5A، سطوح گلوکز خون و مقاومت انسولینی وجود دارد (05/0>p). تمرینات فانکشنال ترکیبی همراه با مصرف مکمل گانودرما منجر به کاهش سطوح سرمی WNT5A و افزایش سطوح سرمی SPRF5 در گروه‌های تمرین ، مکمل، تمرین+مکمل شد (001/0>p). نتیجه‌گیری: هر دو روش مداخله تمرینات فانکشنال ترکیبی و مصرف مکمل گانودرما روش موثری در کنترل قند خون و کاهش التهاب باشند و ترکیب این دو روش اثربخشی بیشتری بر کنترل گلیسمی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو دارد.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8505_9c76f41c2eda902826aa7b0b680e0990.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The effect of 12 weeks of aerobic and resistance training on leptin and resistin levels in women with gestational diabetes تاثیر ۱۲ هفته تمرین هوازی و مقاومتی بر مقادیر لپتین و رزیستین در زنان مبتلا به دیابت بارداری 49 67 8583 10.22124/jme.2025.29198.383 FA اعظم ملانوروزی استادیار گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد ، ایران میترا خادم الشریعه استادیار گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد ، ایران مرضیه السادات آذرنیوه استادیار استادیار گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زابل، ایران Journal Article 2024 12 08 Background and Objective: The prevalence of gestational diabetes mellitus (GDM) has increased in recent decades. Two important hormones in this field, resistin and leptin, play a fundamental role in regulating metabolism and insulin sensitivity. Therefore, the aim of the present study was to investigate the effect of 12 weeks of aerobic and resistance training on the levels of these adipokines in women with gestational diabetes. Research Methods: For the study, 28 pregnant women aged 25 to 35 years with gestational diabetes and a gestational age of 13 to 14 weeks were voluntarily selected and randomly divided into two experimental groups (n = 14) and control (n = 14). The combined exercise program (aerobic and resistance) consisted of three training sessions per week for 12 weeks. Necessary measurements and blood tests were performed 24 hours before the start of the exercises and 24 hours after the last exercise session. Repeated Measure ANOVA was used to analyze the data. In the present study, the significance level was considered to be p≤0.05 and the data were analyzed using SPSS version 23 software. Results: 12 weeks of combined exercises significantly reduced resistin (P=0.001), leptin (P=0.001) and serum glucose (P=0.001) . Conclusion: It can be said that as a result of exercise training, especially combined training, there was an improvement in factors affecting gestational diabetes, and the results of the present study showed that pregnant diabetic women can benefit from many benefits with exercise training, including a reduction in adipokines secreted from adipose tissue. زمینه و هدف: شیوع دیابت بارداری (GDM) در دهه‌های اخیر افزایش یافته است. دو هورمون مهم در این زمینه، رزیستین و لپتین، نقش اساسی در تنظیم متابولیسم و حساسیت به انسولین دارند. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر ۱۲ هفته تمرین هوازی و مقاومتی بر مقادیر این آدیپوکین‌ها در زنان مبتلا به دیابت بارداری بود. روش تحقیق: برای انجام پژوهش، از بین زنان باردار 25 تا 35 سال مبتلا به دیابت بارداری و سن بارداری 13 تا 14 هفته، 28 نفر به‌طور داوطلبانه انتخاب شده و به‌طور تصادفی به دو گروه تجربی (۱4 نفر) و کنترل (14 نفر) تقسیم شدند. برنامه تمرین ترکیبی (هوازی و مقاومتی) در 12 هفته، هر هفته سه جلسه تمرینی بود. 24 ساعت قبل از شروع تمرینات و 24 ساعت پس از انجام آخرین جلسه تمرین، اندازه‌گیری‌های لازم و آزمایشات خونی، انجام شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون آنووا با اندازه‌گیری‌های مکرر (repeated Measure ANOVA) استفاده شد. در تحقیق حاضر سطح معناداری 05/0p≤ در نظر گرفته شده و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 23 تجزیه و تحلیل شد. نتایج: 12 هفته تمرینات ترکیبی، سبب کاهش معنادار سطوح رزیستین (001/0= P)، لپتین (001/0 = P) و گلوکز سرم (001/0 = P) شد. نتیجه‌گیری: می‌توان گفت در اثر تمرینات ورزشی، به‌ویژه تمرینات ترکیبی، شاهد بهبود عوامل تأثیرگذار بر دیابت بارداری بوده و نتایج تحقیق حاضر نشان داد که زنان باردار دیابتی می‌توانند با تمرین ورزشی، از مزایای بسیاری، از جمله کاهش آدیپوکین‌های ترشح شده از بافت چربی بهره‌مند شوند.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8583_9a0b4102fef2223401524a7b6802657f.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 Effect of Eight weeks of Pilates training with Silymarin consumption on liver enzyme levels in women with non-alcoholic fatty liver disease تأثیر هشت هفته تمرین پیلاتس همراه با مصرف سیلی مارین بر سطوح آنزیم های کبدی زنان مبتلا به کبد چرب غیر الکلی 68 87 8725 10.22124/jme.2025.27319.360 FA صدیقه کعب عمیر گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی،دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران عبدالحمید حبیبی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی،دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران فرزاد جاسمی زرگانی گروه داخلی گوارش و کبد،دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران علی اکبر علی زاده گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی،دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران Journal Article 2024 04 27 Aim: This research aims to investigate the effect of eight weeks of Pilates training along with silymarin consumption on the levels of liver enzymes in women with non-alcoholic fatty liver disease. Matarial and methods: In this semi-experimental study, 40 women with non-alcoholic fatty liver were randomly divided into four groups: Pilates training (N=10) with an average age of 42.2±8.68 years and an average weight of 79.8±4.7 kg, and Silymarin supplement (N=10) with an average age of 43.3±4.66 years and an average weight of 79.2±5.92 kg, and Pilates training with Silymarin supplement (N=10) with an average age of 39.8±7.72 years and an average weight of 82.5±5.35 kg, control group (N=10) with an average age of 40.1±8.97 years and an average weight of 81.1±5.02 kg. The Pilates group performed Pilates training for 60 minutes three days a week for eight weeks. The Silymarin supplement group took 140 mg silymarin capsules three days a week (after meals) for eight weeks. the Silymarin supplement group and the control group did not participate in the training activities. To analyze the data, dependent samples t-test and analysis of covariance (ANCOCA) were run using SPSS 26 at a significance level of P<0.05. Finding: The results of statistical analysis showed that the levels of liver enzymes ALP, AST, ALT decreased significantly after eight weeks of Pilates training with Silymarin consumption (P<0.05). Conclusion: Based on the findings, 8 weeks of Pilates training along with Silymarin consumption can have a beneficial effect on improving liver enzymes. هدف: هدف از این پژوهش بررسی اثر هشت هفته تمرین پیلاتس همراه با مصرف سیلی مارین بر سطوح آنزیم های کبدی زنان مبتلا به کبد چرب غیر الکلی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 40 زن مبتلا به کبد چرب غیر الکلی به طور تصادفی ساده به چهار گروه ، تمرین پیلاتس(10 نفر) با میانگین سن "8.68±42.2" سال و میانگین وزن("7.57±79.8 کیلوگرم)، و " مکمل سیلی مارین(10 نفر) با میانگین سن "4.66±43.3" سال و میانگین وزن("5.92±79.2 کیلوگرم)" ، و گروه پیلاتس همراه با مصرف سیلی مارین (10 نفر) با میانگین سن "7.72±39.8" سال و میانگین وزن("5.35±82.5 کیلوگرم) " و گروه کنترل(10 نفر) با میانگین سن "8.97±40.1" سال و میانگین وزن( "5.10±80.4 کیلوگرم) " تقسیم شدند. گروه پیلاتس به مدت هشت هفته و سه روز در هفته تمرینات پیلاتس را در زمان 60 دقیقه انجام دادند. گروه مکمل سیلی مارین کپسول 140 میلی گرم سیلی مارین را به مدت هشت هفته و سه روز در هفته (بعد از وعده غذایی) مصرف کردند. نتایج داده ها به کمک آزمون تی وابسته و کوواریانس توسط نرم افزار SPSS26 در سطح معناداری P<0/05 انجام شد. یافته‌ها: : نتایج تجزیه و تحلیل آماری نشان داد، سطوح آنزیم های کبدی ALP,AST,ALT پس از هشت هفته تمرین پیلاتس همراه با مصرف سیلی مارین کاهش معناداری داشته است(P<0/05). نتیجه‏ گیری: بر اساس یافته‌ها، هشت هفته تمرین پیلاتس همراه با مصرف سیلی‌مارین می‌تواند در بهبود آنزیم‌های کبدی مؤثر باشد.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8725_eec81ba8cb7df79b3207bd2d72e3553b.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The effect of resistance training and Spirulina supplementation on EGF/ERK1/2/TSC2/mTOR signaling in male rat kidneys تأثیر تمرین مقاومتی و مکمل اسپیرولینا بر سیگنالینگ EGF/ ERK1/2/ TSC2/ mTOR در کلیه رت های نر 88 102 8726 10.22124/jme.2025.29539.387 FA عبدالصالح زر گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران مهسا رمضانی گروه علوم ورزشی-دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران حمید رضا صادقی پور گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. Journal Article 2025 01 11 Introduction: Despite the increasing use of Spirulina among athletes, little information is available about the effects of this supplement in combination with resistance training on various body tissues. The aim of the present study was to investigate the effect of resistance training and Spirulina on EGF/ERK1/2/TSC2/mTOR in male rat kidneys. Methodology: Thirty-two male Sprague-Dawley rats, 3 months old and with a mean weight of 150±20 g, were randomly divided into four groups: control, resistance training, Spirulina supplementation, and training-supplementation. The supplement groups performed resistance training for 8 weeks, and the supplement groups consumed 200 mg/kg/day of Spirulina dissolved in water. The expression levels of the dependent variables of the study were measured using the PCR method. Results: In compared to the control group, EGF gene expression did not increase significantly in any of the groups. In ERK factor, changes were significant in the Spirulina supplement group and the control group (p=0.03). Changes in TSC2 gene did not have a significant effect in any of the groups compared to the control group. In the mTOR, changes were significant in the Spirulina group (p=0.01), but in resistance training (p=0.16) and the interaction of training and supplementation (p=0.06), despite an increase in gene expression, there were no significant changes. Conclusion: taking Spirulina alone has a more significant effect on the investigated signaling pathway. The use of a training program with different intensities along with different doses of the supplement is recommended to accurately evaluate the effect of resistance training along with this supplement. مقدمه: علیرغم افزایش مصرف مکمل اسپیرولینا در بین ورزشکاران، از تاثیر این مکمل در کنار تمرینات مقاومتی بر بافت‌های مختلف بدن اطلاعات کمی در دسترس است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین مقاومتی و مکمل اسپیرولینا بر سیگنالینگ EGF/ ERK1/2/ TSC2/ mTOR در کلیه رت‌های نر بود. روش کار: 32 رت نر جوان از نژاد اسپراگ داولی با 3 ماه سن و میانگین وزن 20±150 گرم به طور تصادفی به چهار گروه کنترل، تمرین مقاومتی، مکمل اسپیرولینا و تمرین-مکمل تقسیم شدند.گروه‌های مکمل به مدت 8 هفته تمرین مقاومتی انجام و گروه‌های مکمل، مقدار mg/kg/day200 اسپرولینا به صورت محلول در آب مصرف کردند. بیان متغییرهای وابسته مطالعه با استفاده از روش REAL TIME-PCR اندازه‌گیری شد. یافته‏ها: افزایش بیان ژن EGF در هیچ کدام از گروه‌ها نسبت به گروه کنترل معنی‌دار نبود. در فاکتور ERK تغییرات درگروه مکمل اسپیرولینا و کنترل (03/0=p) معنی دار بود. تغییرات ژن TSC2 در هیچ یک از گروه‌ها نسبت به گروه کنترل تغییر معنادار نداشت. در متغیر mTOR تغییرات در گروه اسپیرولینا (01/0 =p ) معنی‌دار اما افزایش آن در گروه تمرین مقاومتی (16/0) و تعامل تمرین و مکمل (06/0=p) معنی دار نبود. نتیجه‏گیری: به نظر می‌رسد مصرف مکمل اسپیرولینا به تنهایی اثر معنادار بیشتری بر مسیر سیگنالینگ بررسی شده دارد. استفاده برنامه تمرینی با شدت متفاوت در کنار دوزهای متفاوت مکمل جهت ارزیابی دقیق تاثیر تمرین مقاومتی در کنار این مکمل توصیه می‌شود.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8726_d25bcbff9d556c9a10a8c1cdb2f2e666.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 Investigation of Excessive Autophagy in Visceral Adipose Tissue of Type 2 Diabetic Rats Following Eight Weeks of High-Intensity Interval Training and Moderate-Intensity Continuous Training بررسی اتوفاژی بیش از حد در بافت چربی احشایی رت‌های القاء شده به دیابت نوع 2 بعد از هشت هفته تمرینات ورزشی تناوبی باشدت بالا و تداومی با شدت متوسط 103 120 8905 10.22124/jme.2025.30622.408 FA هادی گلپسندی پژوهشگر پسادکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. محمد رحمان رحیمی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. پیمان قاسمی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، گروه فیزیولوژی ورزشی، تهران، ایران. صلاح الدین احمدی گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران. سیامند عبدالله پور گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. Journal Article 2025 05 12 Introduction: Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a chronic metabolic disorder characterized by insulin resistance and hyperglycemia, often accompanied by dysregulation of lipid metabolism and enhanced autophagic activity. This study examined the effects of high-intensity interval training (HIIT) and moderate-intensity continuous training (MICT) on autophagy-related proteins (Beclin-1, LC3-II, and PLIN-2) in visceral adipose tissue of diabetic rats. Methodology: Male Wistar rats were divided into normal control (NC), diabetic control (DC), diabetic+HIIT (D+HIIT), and diabetic+MICT (D+MICT) groups. Diabetes was induced through streptozotocin injection and high-fat diet. The exercise program was implemented over a period of 8 weeks . Protein levels were measured by Western blot, and metabolic indices were assessed using standard methods. Results: Diabetes significantly increased Beclin-1, LC3-II, and PLIN-2 levels. Both HIIT and MICT reduced these levels, with MICT showing stronger effects on Beclin-1 and LC3-II reduction. Both exercise regimens also decreased blood glucose, insulin levels, and insulin resistance. ConclusionsExercise training, particularly MICT, appears to play a protective role against type 2 diabetes complications by downregulating autophagy proteins. These findings highlight the importance of exercise interventions in diabetes management. مقدمه: دیابت نوع 2 (T2DM) یک اختلال متابولیک مزمن است که با مقاومت به انسولین و هایپرگلیسمی مشخص می‌شود و اغلب با اختلال در تنظیم متابولیسم لیپید و افزایش فعالیت اتوفاژی همراه است. این مطالعه به بررسی تأثیر تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین تداومی متوسط (MICT) بر سطوح پروتئین‌های اتوفاژی (Beclin-1، LC3-II و PLIN-2) در بافت چربی احشایی رت‌های دیابتی پرداخت. روش کار: رت‌های نر ویستار به گروه‌های کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی تحت تمرین HIIT و دیابتی تحت تمرین MICT تقسیم شدند. دیابت با تزریق استرپتوزوتوسین و رژیم پرچرب القا شد. برنامه تمرینی به مدت ۸ هفته اجرا گردید. سطوح پروتئین‌ها با وسترن بلات و شاخص‌های متابولیک با روش‌های استاندارد اندازه‌گیری شدند. یافته‌ها: دیابت موجب افزایش معنادار Beclin-1، LC3-II و 2 PLIN- شد. هر دو تمرین HIIT و MICT این سطوح را کاهش دادند، اما MICT تأثیر قوی‌تری بر کاهش Beclin-1 و LC3-II داشت. همچنین، هر دو تمرین باعث کاهش گلوکز خون، انسولین و مقاومت به انسولین شدند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تمرینات ورزشی، به‌ویژه MICT، می‌توانند با تنظیم منفی پروتئین‌های اتوفاژی، نقش محافظتی در برابر اختلالات ناشی از دیابت نوع ۲ ایفا کنند. این یافته‌ها بر اهمیت تمرینات ورزشی در کنترل دیابت تأکید دارند.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8905_213c9c9410a201ff41b2563a0707875e.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The effect of aerobic exercise on liver enzymes and insulin resistance in people with type 2 diabetes: A systematic review and meta-analysis تاثیر تمرین هوازی بر آنزیم‌های کبدی و مقاومت به انسولین در افراد مبتلا به دیابت نوع دو: مرور نظام‌مند و فراتحلیل 121 144 8919 10.22124/jme.2025.29671.390 FA خدیجه ملایی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران. امید ظفرمند گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران. مهدی مقرنسی استاد، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران Journal Article 2025 01 25 Introduction: Diabetes is associated with many pathological changes, and liver damage is one of the most important consequences of diabetes. The aim of the present study was to investigate the effect of aerobic exercise on liver enzymes and insulin resistance in people with type 2 diabetes. Methods: A systematic search of English and Persian published articles was conducted from PubMed, Web of Science, Scopus, Magiran, Irandon, Noor Mags, and Sid (14 January 2025). To determine the effect size, the mean difference WMD and 95% were calculated using a random effects model. Heterogeneity was assessed using the I2 test and publication bias was assessed using visual analysis of funnel plots and Egger's test. Findings: A total of 17 studies (with 18 aerobic exercise interventions) and 564 subjects with T2D were meta-analyzed, and the results showed that aerobic exercise intervention in people with T2D was associated with a significant reduction in ALT [WMD= -7.150 Iu/l (-2.519 to -11.781), P=0.002], AST [WMD= -4.005 Iu/l (-1.550 to -6.461), P=0.001] and HOMA [WMD= -0.638, (-0.113 to -1.163), P=0.017] compared to the control group. However, aerobic exercise resulted in a non-significant change GGT [WMD= -5.157 Iu/l (-1.362 to -8.952), P=0.008] Came along. Conclusions: In summary, aerobic exercise can be considered an efficient strategy in reducing ATT, AST, GGT, and HOMA in people with T2D, and it is recommended to use this method to improve ATT, AST, GGT, and HOMA. مقدمه: دیابت با تغییرات پاتولوژیکی زیادی در ارتباط است و آسیب‌های کبدی یکی از مهمترین پیامدهای دیابت است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر تمرین هوازی بر آنزیم‌های کبدی و مقاومت به انسولین در افراد مبتلا به دیابت نوع دو (T2D) می‌باشد. روش‌ کار: جستجوی سیستماتیک مقالات انگلیسی و فارسی منشر شده از پایگاه‌های اطلاعاتیPubMed ،Web of Science ، Scopus، ‌Magiran‌، Irandon،Noor Mags و Sid تا 25 دی‌ماه 1403 (14 ژانویه 2025) انجام شد. برای تعیین اندازه اثر، تفاوت میانگین WMD و فاصله اطمینان 95% با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد. ناهمگونی با استفاده از آزمون I2 و سوگیری انتشار با تحلیل بصری فونل پلات و آزمون ایگر بررسی شد. یافته‌ها: در مجموع 17 مطالعه (با 18 مداخله تمرین هوازی) و تعداد 564 آزمودنی مبتلا به T2D فراتحلیل شدند و نتایج نشان داد مداخله تمرین هوازی در افراد مبتلا به T2D با کاهش معنادار ALT ]002/0P= ،(781/11- الی 519/2-)Iu/l 150/7 -=‌[WMD، AST ]001/0P= ،(461/6- الی 550/1-)Iu/l 005/4 -=‌[WMD و ‌HOMA ]017/0P= ،(163/1- الی 113/0-) 638/0 -= [WMDنسبت به گروه شاهد شد. اما تمرین هوازی با تغییر غیرمعنادار GGT ]008/0P= ،(952/8- الی 362/1-)Iu/l 157/5 -= [WMD همراه شد. نتیجه گیری: در مجموع، می‌توان تمرین هوازی را یکی از راهبردهای کارآمد در کاهش ATT، AST، GGT و HOMA در افراد مبتلا به دیابت T2D در نظر گرفت و پیشنهاد می‌‌شود از این روش برای بهبود ATT، AST، GGT و HOMA استفاده کنند.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8919_25ca70982c1f24bf61b861e796b00b7e.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The effect of resistance training and omega-3 supplementation on some factors involved in muscle hypertrophy in young female تاثیر شش هفته تمرین مقاومتی با تحمل وزن بدن و مکمل دهی امگا-3 بر برخی شاخص های بزاقی هایپرتروفی عضلانی در زنان جوان 145 158 8925 10.22124/jme.2025.25762.329 FA فرناز علی بابائیان قزوینی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران عباس صادقی دانشیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران حسن پوررضی دانشیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران Journal Article 2023 10 20 Research Aim: Resistance exercise training (RET) is potential stimulus to induce hypertrophy and it can be increased through processes related to myokines which can be synthesized by skeletal muscle. Resistance exercise training with nutritional intervention has the potential to be a non-pharmacological stimulus to increase hypertrophy. Therefore, the purpose of this article was to contribute hypertrophy literature by assessing the effects of Weight-Bearing resistance training with omega-3 supplementation on some factors involved in muscle hypertrophy in young female. Research method: Thirty-two healthy women (Age: 23.38 ± 3.6 years, weight 59.73 ± 8.27kg, height: 135.20 ± 4.92 cm and body mass index: 21.91 ± 2.57 kg/m²) were selected and randomly divided into four groups of control, consumed omega-3 supplementation (3g/d), and a combination of RET + omega-3 group. Then, subjects entered to 6 weeks of Weight Bearing resistance training. Saliva measurements were performed 48 hours before and after the start of the project in two stages of pre-test and post-test. Measurement of the levels of IGF-1,myostatin and Irisin was performed by ELISA method. The dependent t-test and one way ANOVA was used to analyse data by SPSS 26 software. Findings: The results revealed that the level of myostatin in the training group was significantly different(P<0.05) and there was no statistically significant changes were observed for the level of both IGF-1 and Irisin (P> 0.05). It can be concluded that Weight-Bearing resistance training can reduce myostatin and prevent atrophy in young females. هدف: تمرین مقاومتی محرکی برای القای هایپرتروفی عضلانی است و هایپرتروفی از طریق فرآیندهای مربوط به پروتئین‌های ترشح‌شده از عضلات به نام مایوکاین‌ها افزایش یابد. تمرین مقاومتی همراه با مداخله تغذیه‌ای می توانند محرک غیر دارویی برای افزایش توده عضلات اسکلتی باشند. براین اساس، تحقیق حاضر باهدف تعیین تأثیر 6 هفته تمرین مقاومتی باتحمل وزن بدن همراه با مکمل امگا-3 بر برخی شاخص‌های بزاقی هایپرتروفی عضلانی در زنان جوان، انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه‌ی نیمه تجربی، 32 زن سالم (سن: 3.6 ± 23.38، وزن 8.27 ± 59.73(kg)، قد: 4.92 ± 165.20 (cm) و شاخص توده بدن: 2.57 ± 21.91 (kg/m²)) به صورت تصادفی به چهار گروه تمرین-مکمل (8 نفر)، تمرین (8 نفر)، مکمل (8 نفر) و کنترل(8 نفر) تقسیم شدند. برنامه تمرینات مقاومتی با تحمل وزن شامل سه جلسه تمرین در هفته با شدت 70-55 درصد یک تکرار بیشینه به مدت 6 هفته بود. پیش و پس از مداخله، شاخص‌های1IGF- ، میوستاتین و آیریزین بزاق اندازه‌گیری شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون t همبسته تجزیه‌ و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تمرین مقاومتی باتحمل وزن بدن همراه با مکمل امگا-3، باعث کاهش معنی‌دار شاخص میوستاتین در گروه تمرین (05/0 > P) و همچنین عدم تغییر معنی‌دار شاخص‌های IGF-1 و آیریزین در تمامی گروه‌ها شد(05/0p>). با این وجود، در تمامی شاخص‌ها بین گروه‌‌ها هیچ تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد(05/0p>). نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که 6 هفته تمرین مقاومتی با تحمل وزن بدن همراه با مکمل امگا-3 باعث کاهش میوستاتین می‌شود.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8925_7ef8d896aefda7174f69268e8ccb4711.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The effect of 8 weeks of high-intensity interval training and daily food intake in a fasted diet on hepatic MCJ protein expression in male Wistar rats تاثیر ۸ هفته تمرینات تناوبی شدید و میزان غذای مصرفی روزانه در رژیم غذایی فست بر بیان پروتئین MCJ کبدی در موش های نر مدل ویستار 159 174 8940 10.22124/jme.2025.29289.385 FA رها رسول نیا 1 کارشناسی ارشد فیزیولوژی تغذیه ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین - ایران خدیجه ایران دوست استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین - ایران علی همتی عفیف دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین - ایران مرتضی طاهری استاد گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران ، دانشگاه تهران، ایران. Journal Article 2024 12 19 Research Aim: MCJ protein expression in the liver, as one of the indicators of cellular and metabolic function, is influenced by various factors, including physical exercises and diet. The aim of this study is to investigate the effect of 8 weeks of intense intermittent exercise on male Wistar rats. Research Method: In this experimental study, 28 male Wistar rats were randomly divided into four groups: high-intensity interval training (HIIT), HIIT combined with fast diet, FAST, and control. Data were reported using descriptive indicators as mean and standard deviation, and the Shapiro-Wilk test was used to check the normality of the data. Then, one-way ANOVA and Bonferroni post hoc tests were used to analyze the differences between groups. Findings: The results of the ANOVA test showed that high-intensity interval training (HIIT) had a significant effect on the level of hepatic MCJ protein (F=15.520 p=0.001). Also, combining HIIT with a fasting diet showed a significant effect on increasing the level of hepatic MCJ protein (F=31.167 p<0.001). In contrast, fasting alone had no significant effect on MCJ protein (p=0.186) (F=1.879). The findings of this study indicate that high-intensity interval training significantly increases the expression of MCJ protein in the liver of male Wistar rats, and combining this exercise with a fasting diet enhances this effect. On the other hand, fasting alone had no significant effect on the expression of this protein. Therefore, training programs including HIIT may be effective in improving liver function and increasing the expression of proteins related to metabolism. هدف: هدف این پژوهش بررسی تاثیر ۸ هفته تمرینات تناوبی شدید و اعمال رژیم روزه‌داری بر میزان پروتین MCJ کبدی در موش‌های نر ویستار است. روش‌ پژوهش:در این مطالعه تجربی، ۲۸ موش نر ویستار به‌طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: به چهار 1.گروه کنترل، 2. گروه رژیم غذایی، 3. گروه تمرینات تناوبی شدید و 4.گروه تمرینات تناوبی شدید+رژیم غذایی. برنامه تمرینی شامل 8 هفته دویدن روی تردمیل و 5 روز در هفته بود که هفته اول دو تکرار با شدت بالا، هفته دوم چهار تکرار با شدت بالا، هفته سوم شش تکرار و از هفته چهارم به بعد شامل هشت تکرار با شدت بالا بود. از این رو زمان کل تمرین به طور میانگین در هفته اول 16 دقیقه، در هفته دوم 24 دقیقه، هفته سوم 32 دقیقه و از ابتدای هفته چهارم به بعد 40 دقیقه بود. یافته‌ها : نتایج آزمون آنوا نشان داد که تمرینات تناوبی شدید (HIIT) در مقایسه با گروه کنترل سالم،تاثیر معناداری بر میزان پروتئین MCJ کبدی دارد (p=0.001). ، همچنین، ترکیب تمرینات HIIT با رژیم روزه‌داری در مقایسه با گروه کنترل سالم، تاثیر معناداری بر کاهش سطح پروتئین MCJ کبدی نشان داد (F=31.167 p<0.001). در مقابل، رژیم فست به تنهایی تاثیر معناداری بر پروتئین MCJ نداشت p=0.186) . (F=1.879. نتیجه: برنامه‌های تمرینی شامل HIIT و رژیم روزه‌داری می‌تواند در کاهش سطح پروتین MCJ در میتوکندری کبد و متابولیسم موثر باشند.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8940_53d186498022656faf1aaf125241fdec.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The Effect of Six Weeks of High-Intensity Interval Training in Cold Temperature on Insulin Resistance Index and Serum Leptin in Obese Men تأثیر شش هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا در دمای سرد بر شاخص مقاومت انسولینی و لپتین سرم مردان چاق 175 192 8952 10.22124/jme.2025.30848.413 FA احمد شاهسواری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران. امیر خسروی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آیت الله بروجردی، بروجرد، ایران. ناصر بهپور گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. Journal Article 2025 06 02 Introduction: Ambient temperature and exercise type influence leptin concentration and metabolic status. This study aimed to investigate the effect of six weeks of high-intensity interval training (HIIT) in cold temperature on insulin resistance index and serum leptin levels in obese men. Methods: The sample included 32 young obese men (age: 22.2 ± 2.9 years; BMI: 31.4 ± 1), randomly divided into four groups: TR22 (training at 22°C), TR10 (training at 10°C), C22 (rest at 22°C), and C10 (rest at 10°C). TR22 and TR10 groups performed HIIT on a treadmill for six weeks, three sessions per week, consisting of 8–10 intervals of 1-minute running at 85–95% of heart rate reserve, with 1-minute active rest at 60–70%. Leptin, insulin, glucose, anthropometric indices, and HOMA-IR were measured before and after the intervention. Results: In the TR10 group, after six weeks of training in cold, significant decreases were observed in leptin (P=0.04), insulin (P=0.039), glucose (P=0.034), weight (P=0.042), and body fat percentage (P=0.016). These changes were not observed in other groups, including TR22. Additionally, in TR10, a significant correlation was found between reductions in body fat percentage and leptin (P=0.031) and insulin (P=0.039). No changes in HOMA-IR were detected. Conclusion: HIIT in cold air has a greater effect on reducing leptin compared to normal temperature. HIIT at both temperatures had no significant impact on HOMA-IR. Reductions in leptin and insulin were associated with decreased body fat percentage زمینه و هدف: دمای محیط و نوع تمرین از عوامل مؤثر در غلظت لپتین و وضعیت متابولیک هستند. هدف این مطالعه، بررسی تأثیر شش هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) در دمای سرد بر شاخص مقاومت انسولینی و سطوح سرمی لپتین در مردان چاق بود. روش پژوهش: نمونه آماری شامل ۳۲ مرد جوان چاق (سن: ۲۲/۲±۲/۹ سال، شاخص توده بدن: ۳۱/۴±۱) بود که به‌طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: TR22 (تمرین در ۲۲ درجه)، TR10 (تمرین در ۱۰ درجه)، C22 (استراحت در ۲۲ درجه) و C10 (استراحت در ۱۰ درجه). گروه‌های TR22 و TR10 طی شش هفته، سه جلسه در هفته، تمرینات HIIT شامل ۸ تا ۱۰ وهله دویدن ۱ دقیقه‌ای با شدت ۸۵–۹۵٪ حداکثر ضربان قلب ذخیره، همراه با ۱ دقیقه استراحت فعال با شدت ۶۰–۷۰٪ روی تردمیل انجام دادند. سطوح لپتین، انسولین، گلوکز، شاخص‌های آنتروپومتریک و HOMA-IR پیش و پس از مداخله اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: در گروه TR10، پس از شش هفته تمرین در سرما، مقادیر لپتین (P=0.04)، انسولین (P=0.039)، گلوکز (P=0.034)، وزن (P=0.042) و درصد چربی (P=0.016) کاهش معنی‌داری یافت. این تغییرات در سایر گروه‌ها، از جمله TR22، مشاهده نشد. همچنین در TR10، بین کاهش درصد چربی و سطوح لپتین (P=0.031) و انسولین (P=0.039) ارتباط معناداری دیده شد. تغییری در HOMA-IR مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: تمرینات HIIT در هوای سرد نسبت به دمای معمول تأثیر بیشتری در کاهش لپتین دارد. همچنین HIIT هر دو دما تأثیر معنی‌داری بر HOMA-IR نداشت. کاهش لپتین و انسولین با کاهش درصد چربی مرتبط است.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8952_432bbc829384853e8d3b3653e3524c81.pdf

دانشگاه گیلان سوخت و ساز و فعالیت ورزشی 2322-2867 15 1 2025 07 23 The Effect of Eight Weeks of Moderate-Intensity Aerobic Exercise on the Expression of MicroRNA-23a, MDA Levels, and CAT Enzyme Activity in the Hippocampus of Epileptic Rats تاثیر هشت هفته فعالیت ورزشی هوازی با شدت متوسط بر بیان MicroRNA-23a ، سطوح MDA و فعالیت آنزیم CAT در هیپوکمپ رت های مبتلا به صرع 193 210 8989 10.22124/jme.2025.30771.412 FA صباح رضاقلی دانشجو ی دکتری فیزیولوژی ورزشی، پردیس ارس دانشگاه تهران، تبریز، ایران محمدرضا کردی استاد، گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران، دانشگاه تهران، ایران امیرحسین صفار کهنه قوچان استادیار، گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران، دانشگاه تهران، ایران رضا نوری دانشیار، گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران، دانشگاه تهران، ایران Journal Article 2025 06 18 Objective: Oxidative stress is a important factor in exacerbating epilepsy, neuronal hyperexcitability, and increased seizure frequency. This study aimed to investigate the effects of aerobic exercise on hippocampal miR-23a expression, malondialdehyde (MDA) levels and catalase (CAT) enzyme activity, and seizure frequency in rats with epilepsy. Methodology: In this study, thirty-two male Wistar rats (4–6 weeks old) were randomly assigned to four groups: healthy, sham, epileptic, and epileptic + aerobic training. Epilepsy was induced by intra-hippocampal injection of kainic acid, and seizure severity was evaluated using the Racine scale. The training protocol consisted of moderate-intensity aerobic exercise performed for eight weeks, five sessions per week, with each session lasting 40 minutes. Forty-eight hours after the last training session, the animals were anesthetized with ketamine and xylazine, and the hippocampal tissue was extracted. Catalase (CAT) activity and malondialdehyde (MDA) levels were measured using the ELISA method, while the expression of miR-23a was assessed by real-time PCR. Results: Aerobic exercise reduced hippocampal MDA levels (P=0.007) and miR-23a expression (P=0.53) while increasing CAT enzyme activity (P=0.02) in epileptic rats. Seizure frequency was also significantly decreased in the epileptic rats (P=0.01). Conclusion: Eight weeks of regular exercise can lead to a reduction in lipid peroxidation and an increase in the antioxidant enzyme CAT in the hippocampus. This improvement in antioxidant status was associated with a decrease in the number of seizures. هدف: استرس اکسیداتیو یکی از عوامل مهم در تشدید وضعیت صرع و تحریک پذیری نورون ها و افزایش حملات می باشد. در این پژوهش قصد داریم به بررسی تاثیر هشت هفته تمرین هوازی بر بیان miR-23a، سطوح MDA و فعالیت آنزیم آنتی اکسیدانی CAT در هیپوکمپ و تعداد حملات در رت های مبتلا به صرع بپردازیم. روش‌شناسی: در این مطالعه، ۳۲ سر رت نر نژاد ویستار (۴–۶ هفته‌ای) به چهار گروه شامل گروه سالم، گروه شم، گروه صرع، و گروه صرع + تمرین هوازی تقسیم شدند. برای القای صرع، تزریق درون‌هیپوکمپی کاینیک اسید به کار رفت و شدت حملات بر اساس مقیاس راسین ارزیابی گردید. پروتکل تمرینی شامل ۸ هفته تمرین هوازی با شدت متوسط، پنج جلسه در هفته و هر جلسه به مدت ۴۰ دقیقه بود. چهل و هشت ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، حیوانات با کتامین و زایلازین بیهوش و بافت هیپوکمپ آن‌ها استخراج شد. به منظور سنجش فعالیت آنزیم CAT و سطوح MDA از روش الایزا استفاده گردید. همچنین برای بررسی بیان miR-23a روش Real-time PCR به کار گرفته شد. یافته‌ها: فعالیت ورزشی هوازی سطوح MDA ( 007/0 =P ) و بیان miR-23a ( 53/0 =P ) را در هیپوکمپ رت های مبتلا به صرع کاهش داد و فعالیت آنزیم CAT را ( 02/0 =P ) افزایش داد. تعداد حملات نیز به طور معنی داری در رت های مبتلا به صرع کاهش یافت( 01/0 =P ). نتیجه‌گیری: هشت هفته فعالیت ورزشی منظم میتواند منجر به کاهش در پرواکسیداسیون چربی ها و همینطور افزایش در آنزیم آنتی اکسیدانی CAT در هیپوکمپ شود و این بهبود در وضعیت آنتی اکسیدانی با کاهش تعداد تشنج همراه بود.

https://jme.guilan.ac.ir/article_8989_4db97bfe8ca35b597b6e40bff87a02ab.pdf