نوع مقاله : مقاله پژوهشی Released under (CC BY-NC) license I Open Access I

نویسندگان

• علی خلف محمود الکروی ¹
• محمد جواد پوروقار ²
• محمدابراهیم بهرام ³

¹ دانشجوی کارشناسی ارشد فیزولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، کاشان - ایران.

² تربیت بدنی - دانشگاه کاشان

³ استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان - ایران.

چکیده

مقدمه: سسترین-2 و IL-17 نقش مهمی در حفظ هموستاز متابولیک دارند، اما پاسخ آن‌ها به تمرینات ترکیبی در افراد دارای چاقی شکمی به‌طور دقیق مشخص نیست. هدف این مطالعه بررسی اثر ۱۲ هفته تمرینات ترکیبی بر سطوح سرمی سسترین-2، IL-17 و مقاومت به انسولین در مردان میانسال دارای چاقی شکمی بود.
روش کار: این پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. ۲۴ مرد میانسال دارای چاقی شکمی به‌طور تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل (هر کدام ۱۲ نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی، به مدت ۱۲ هفته و سه جلسه در هفته، تمرینات مقاومتی و هوازی را با شدت شروع 55٪ یک تکرار بیشینه و 50٪ حداکثر ضربان قلب، که هر دو هفته 5٪ افزایش می‌یافت، انجام داد. قبل و بعد از تمرین متغیرهای تحقیق اندازه‌گیری شد.

یافته‌ها: نتایج بین‌گروهی تحلیل کوواریانس نشان داد مقادیر سسترین-2 «001/0=P، 50/240=F»، افزایش معنی‌داری داشت. سطوح IL-17 «001/0=P، 74/14=F»، گلوکز «001/0=P، 65/0=F»، انسولین «001/0=P، 215=F» و مقاومت به انسولین «001/0=P، 28/153=F»، در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل کاهش معنی‌داری یافت. نتایج t زوجی نیز افزایش معنی‌دار سسترین-2 «001/0=P، 82/3 درصد»، و کاهش معنی‌دار IL-17 «002/0=P، 17/2- درصد»، گلوکز «001/0=P، 7/16- درصد»، انسولین «001/0=P، 4/18- درصد»، و مقاومت به انسولین (001/0=P، 01/31- درصد) در پاسخ به تمرین را نشان داد.

نتیجه‌گیری: انجام 12 هفته تمرینات ترکیبی در مردان میانسال دارای چاقی شکمی به دلیل افزایش Sestrin-2، کاهش IL-17 و بهبود مقاومت به انسولین توصیه می‌شود.

کلیدواژه‌ها

• سسترین-2
• اینترلوکین-17
• چاقی شکمی
• تمرینات ترکیبی

موضوعات

• فیزیولوژی ورزشی

عنوان مقاله [English]

The effect of 12 weeks of resistance and aerobic training on serum levels of sestrin-2, IL-17 and insulin resistance in middle-aged men with abdominal obesity

نویسندگان [English]

• Ali Khalaf Mhmood AL-Karawi ¹
• Mohammad javad Pourvaghar ²
• mohammad ebrahim bahram ³

¹ Master's student in sports physiology and health, Faculty of Humanities, University of Kashan, Kashan, Iran

² University of kashan

³ Department of Physical Education and Sports Sciences, Faculty of Humanities, University of Kashan, Kashan, Iran.

چکیده [English]

مقدمه: سسترین-2 و IL-17 نقش مهمی در حفظ هموستاز متابولیک دارند، اما پاسخ آن‌ها به تمرینات ترکیبی در افراد دارای چاقی شکمی به‌طور دقیق مشخص نیست. هدف این مطالعه بررسی اثر ۱۲ هفته تمرینات ترکیبی بر سطوح سرمی سسترین-2، IL-17 و مقاومت به انسولین در مردان میانسال دارای چاقی شکمی بود.
روش کار: این پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. ۲۴ مرد میانسال دارای چاقی شکمی به‌طور تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل (هر کدام ۱۲ نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی، به مدت ۱۲ هفته و سه جلسه در هفته، تمرینات مقاومتی و هوازی را با شدت شروع 55٪ یک تکرار بیشینه و 50٪ حداکثر ضربان قلب، که هر دو هفته 5٪ افزایش می‌یافت، انجام داد. قبل و بعد از تمرین متغیرهای تحقیق اندازه‌گیری شد.

یافته‌ها: نتایج بین‌گروهی تحلیل کوواریانس نشان داد مقادیر سسترین-2 «001/0=P، 50/240=F»، افزایش معنی‌داری داشت. سطوح IL-17 «001/0=P، 74/14=F»، گلوکز «001/0=P، 65/0=F»، انسولین «001/0=P، 215=F» و مقاومت به انسولین «001/0=P، 28/153=F»، در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل کاهش معنی‌داری یافت. نتایج t زوجی نیز افزایش معنی‌دار سسترین-2 «001/0=P، 82/3 درصد»، و کاهش معنی‌دار IL-17 «002/0=P، 17/2- درصد»، گلوکز «001/0=P، 7/16- درصد»، انسولین «001/0=P، 4/18- درصد»، و مقاومت به انسولین (001/0=P، 01/31- درصد) در پاسخ به تمرین را نشان داد.

نتیجه‌گیری: انجام 12 هفته تمرینات ترکیبی در مردان میانسال دارای چاقی شکمی به دلیل افزایش Sestrin-2، کاهش IL-17 و بهبود مقاومت به انسولین توصیه می‌شود.

کلیدواژه‌ها [English]

• Sestrin-2
• Interleukin-17
• Abdominal Obesity
• Combined Exercises