سوخت و ساز و فعالیت ورزشی

مقدمه: تحقیق حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرین هوازی و مصرف ژل رویال بر سطح MDA، CAT و SOD در بافت ریه مدل حیوانی مبتلا به سرطان ریه انجام شد.روش کار: 48 موش نر نژاد BALB/C با میانگین سنی هشت هفته، در گروه‌های سالم، ... بیشتر مقدمه: تحقیق حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرین هوازی و مصرف ژل رویال بر سطح MDA، CAT و SOD در بافت ریه مدل حیوانی مبتلا به سرطان ریه انجام شد.روش کار: 48 موش نر نژاد BALB/C با میانگین سنی هشت هفته، در گروه‌های سالم، شم، سرطان ریه (LC)، تمرین شنا (ST)، ژل رویال 50 (RJ50)، ژل رویال 100 (RJ100)، تمرین شنا + ژل رویال 50 (ST.RJ50) و تمرین شنا + ژل رویال 100 (ST.RJ100) (هر گروه 6 سرموش) قرار گرفتند. القاء سرطان ریه به واسطه تزریق 100 میلی⁠گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بنزوپیرن صورت گرفت. تمرینات شنا به مدت 12 هفته، 3 روز در هفته اجرا شد. ژل رویال نیز با دوزهای 50 و 100 میلی⁠گرم به ازای هر کیلو وزن بدن تزریق درون صفاقی شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، مقدار MDA، CAT و SOD در بافت ریه اندازه‌گیری و اطلاعات توسط آزمون One-Way ANOVA تجزیه و تحلیل شدند.یافته‌ها: مقدار MDA در گروه‌های LC، RJ50، RJ100 و ST نسبت به گروه‌های سالم و شم بالاتر و در گروه ST.RJ100 نسبت به سایر گروه⁠های تحت مداخله پایین⁠تر بود (05/0>p). همچنین، سطح CAT و SOD در گروه‌های LC، RJ50 و ST نسبت به گروه سالم پایین⁠تر و در گروه ST.RJ100 نسبت به سایر گروه⁠های تحت مداخله به غیر از گروه ST.RJ50 بالا⁠تر بود (05/0>p).نتیجه‌گیری:به نظر می⁠رسد ترکیب تمرین شنا همراه با مصرف دوز بالای ژل رویال به واسطه افزایش آنزیم⁠های آنتی اکسیدانی در بهبود استرس اکسایشی در موش⁠های مبتلا به سرطان ریه مؤثر است.

مشاهده مقاله

مقایسه و ارتباط میان شاخص‌های آمادگی جسمانی و توانایی انجام کار با بیان a 133miRدر آتشنشانان سازمان آتشنشانی

محمد جواد زارعی نژاد؛ هما شیخانی شاهین؛ مهرزاد مقدسی

دوره 15، شماره 2 ، مهر 1404، ، صفحه 176-194

https://doi.org/10.22124/jme.2026.30626.409

چکیده

هدف از پژوهش حاضر مقایسه و ارتباط میان شاخص‌های آمادگی جسمانی و توانایی انجام کار با بیان a 133 miRدر آتشنشانان سازمان آتشنشانی بود.مطالعه حاضر از نوع کاربردی و از نظر روش تحقیق، به صورت توصیفی-تحلیلی بود. ... بیشتر هدف از پژوهش حاضر مقایسه و ارتباط میان شاخص‌های آمادگی جسمانی و توانایی انجام کار با بیان a 133 miRدر آتشنشانان سازمان آتشنشانی بود.مطالعه حاضر از نوع کاربردی و از نظر روش تحقیق، به صورت توصیفی-تحلیلی بود. جامعه آماری کلیه آتشنشنانان سازمان آتشنشانی شهر شیراز بودندکه از میان ایستگاه های 24 گانه، ایستگاه12 آتشنشانی که تمایل به همکاری داشتند،20نفر (10 نفر پست اداری ، 10 نفر پست عملیاتی) به روش نمونه‌گیری قابل دسترس انتخاب شدند. شاخص های آمادگی جسمانی ، توانایی انجام کار با پرسشنامۀ WAI و بیان miR-133a با روش Real-time PCR مورد بررسی قرار گرفت . تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های شاپیرو-ویلک ، پیرسون و تی مستقل توسط SPSS27 انجام و سطح معنی داری05/0 P< در نظر گرفته شد.میان بیان miR-133a با توانایی انجام کار و شاخص های آمادگی جسمانی در گروه های مورد مطالعه ارتباط معنی داری مشاهده نشد. همچنین تفاوت معنی داری درتوانایی انجام کار ، استقامت عضلانی میان تنه، استقامت عضلانی بالاتنه و انعطاف پذیری در گروه عملیاتی و اداری وجود نداشت، اما بین حداکثر اکسیژن مصرفی (03/0 P= ) و بیان miR-133a (02/0 P= ) اختلاف معنی داری در میان آتشنشانان در گروه های عملیاتی و اداری مشاهده گردید.در آتش‌نشانان عملیاتی، کاهش miR-133a با افزایش Vo2max همراه است. پیشنهاد می‌شود برنامه‌های تمرینی منظم برای بهبود آمادگی قلبی‌تنفسی و مدیریت استرس شغلی تدوین گردد. تحقیقات بیشتر برای درک رابطه بین miR-133a و آمادگی جسمانی ضروری است تا مداخلات بهداشتی مؤثرتری برای آتش‌نشانان طراحی شود.

تأثیر یک دوره تمرین شنای تناوبی شدید بر بیان ژن Nurr1 و mir-132 در موش‌های صحرایی مبتلا به پارکینسون

سحر عبداللهی؛ مهرزاد مقدسی؛ محمد امین عدالت منش؛ سارا حجتی

دوره 14، شماره 1 ، اردیبهشت 1403، ، صفحه 96-109

https://doi.org/10.22124/jme.2023.26124.333

چکیده

مقدمه: بیماری پارکینسون یک بیماری پیشروند تحلیل سیستم عصبی است که با از بین رفتن نورون‌های دوپامینرژیک همراه است. اثر فعالیت ورزشی بر عوامل مؤثر بر بقاء این نورون‌ها در پارکینسون مشخص نیست. هدف مطالعه ... بیشتر مقدمه: بیماری پارکینسون یک بیماری پیشروند تحلیل سیستم عصبی است که با از بین رفتن نورون‌های دوپامینرژیک همراه است. اثر فعالیت ورزشی بر عوامل مؤثر بر بقاء این نورون‌ها در پارکینسون مشخص نیست. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر یک دوره تمرین شنای تناوبی شدید بر بیان ژن Nurr1 و mir-132 در موش‌های صحرایی مبتلا به پارکینسون بود. روش کار: برای این پژوهش تجربی، تعداد 21 سرموش نر صحرایی نژاد ویستار 8 تا 10 هفته‌ای با میانگین وزن 5/10 ± 200 گرم انتخاب شدند. به منظور القاء پارکینسون، به 14 سرموش، روزانه 1 میلی‌گرم به ازای هر کیلو وزن بدن تزریق درون صفاقی رزرپین انجام شد. سپس این موش‌ها به طور تصادفی به دو گروه بیمار و تمرین تقسیم شدند. 7 موش سالم نیز به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شد. موش‌های گروه تمرین، به مدت شش هفته در 20 نوبت 30 ثانیه‌ای و با 30 ثانیه استراحت بین هر نوبت شنا کردند. بیان ژن هیپوکامپی Nurr1 و mir-132، 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین اندازه‌گیری شد. نتایج بین گروه‌ها با آزمون One-way ANOVA همراه با آزمون تعقیبی LSD توسط نرم افزار SPSS-22 و در سطح معنی‌داری 05/0>P تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد بیان ژن Nurr1 در گروه بیمار نسبت به گروه شاهد و گروه تمرین به طور معنی‌داری پایین‌تر (به ترتیب 02/0=p و 02/0=p) است؛ در حالی اختلاف معنی‌داری بین دو گروه تمرین و شاهد مشاهده نشد (9/0=p). بیان ژن mir-132 در گروه بیمار نسبت به گروه شاهد به طور معنی‌داری بالا‌تر بود (009/0=p) اما اختلاف معنی‌داری بین گروه بیمار با گروه تمرین (1/0=p) و بین گروه تمرین و گروه شاهد (1/0=p) مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: در کل به نظر می‎رسد تمرینات شنای به کار رفته در تحقیق حاضر، در بقاء نورون‌های دوپامینی و بهبود بیماری پارکینسون مؤثر باشد.

اثر تعاملی تمرین کراس فیت و آب چغندر بر عملکرد ورزشی در مردان جوان غیرفعال

مهرزاد مقدسی؛ زهرا سلطانی؛ هما شیخانی شاهین

دوره 13، شماره 1 ، اردیبهشت 1402، ، صفحه 71-86

https://doi.org/10.22124/jme.2023.22346.230

چکیده

مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر تعاملی تمرین کراس فیت و آب چغندر بر عملکردهای ورزشی در مردان جوان غیرفعال انجام شد.در این مطالعه نیمه تجربی، تعداد 02 مرد غیرفعال با دامنه سنی 12 - 03 سال به طور تصادفی در دو گروه ... بیشتر مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر تعاملی تمرین کراس فیت و آب چغندر بر عملکردهای ورزشی در مردان جوان غیرفعال انجام شد.در این مطالعه نیمه تجربی، تعداد 02 مرد غیرفعال با دامنه سنی 12 - 03 سال به طور تصادفی در دو گروه مکمل آب چغندر + کراس فیت و گروه دارونما + کراس فیت قرار گرفتند. شرکت کنندگان هر دو به مدت هشت هفته و 3 جلسه در هفته تمرینات کراس فیت انجام دادند. گروه مکمل در هفته هشتم، روزانه 014 میلی‌لیتر آب چغندر حاوی حدود 008 میلی گرم نیترات مصرف کردند. قبل و پس از اتمام دوره تمرینی، عملکردهای ورزشی در شرایط یکسان اندازه‌گیری شد. برای بررسی تغییر متغیرها از آزمون‌های t همبسته و t مستقل بهره گرفته شد و حداقل سطح معنی داری 05/0>P بود.‬نتایج نشان داد پس از اتمام دوره تمرینی عملکرد سرعت (8/14 درصد گروه مکمل در مقابل 5/15 درصد گروه دارونما)، توان بی‌هوازی و مقدار پرش عمودی (7/12 درصد گروه مکمل در مقابل 8/17 درصد گروه دارونما) در هر دو گروه بهبود معنی‌داری پیدا کرد (05/0>P) اما اختلاف معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد. علاوه براین نتایج نشان داد اوج توان هوازی در هر دو گروه افزایش معنی‌داری پیدا کرد اما مقدار افزایش در گروه مکمل به طور معنی‌داری بیشتر از گروه دارونما بود (9/17 درصد در مقابل 3/13 درصد؛ 05/0>P). به طور کلی می‌توان نتیجه گرفت تمرینات کراس فیت عملکردهای ورزشی را بهبود می‌بخشد اما مصرف مکمل آب چغندر در کنار این نوع تمرینات، عملکرد ورزشی را ارتقاء نمی‌دهد.

تأثیر پیش شرطی‌سازی ایسکمیک و مصرف مکمل چغندر بر عملکرد بی‌هوازی دوچرخه‌سواران مرد

نازنین خسروانیان؛ زهرا مصلی نژاد؛ مهرزاد مقدسی؛ هادی باشفاعت

دوره 13، شماره 1 ، اردیبهشت 1402، ، صفحه 117-131

https://doi.org/10.22124/jme.2023.23947.248

چکیده

هدف: یکی از روش‌های جدید تمرینی ، محدودسازی جریان خون است. مصرف مکمل چغندر نیز عملکرد هوازی و بی‌هوازی را بهبود می بخشد هرچند این موضوع به درستی مشخص نیست. هدف از مطالعه حاضر تأثیر پیش شرطی سازی ایسکمیک ... بیشتر هدف: یکی از روش‌های جدید تمرینی ، محدودسازی جریان خون است. مصرف مکمل چغندر نیز عملکرد هوازی و بی‌هوازی را بهبود می بخشد هرچند این موضوع به درستی مشخص نیست. هدف از مطالعه حاضر تأثیر پیش شرطی سازی ایسکمیک و مصرف مکمل چغندر بر عملکرد بی‌هوازی دوچرخه‌سواران مرد بود.روش شناسی: ١٢ دوچرخه‌سوار مرد در یک مطالعه تصادفی با طرح کانتربالانس شرکت کردند. 6 نفر از آزمودنی‌ها به دو سوکور روزانه ٦٠ گرم مکمل چغندر حاوی ٤٠٠ میلی‌گرم نیترات و 6 نفر دارونما (پودر زغال اخته) را به مدت یک هفته مصرف کردند. یک دوره ٧ روزه پاک‌سازی بین دو دوره مصرف مکمل و دارونما وجود داشت. پس از پایان دوره یک هفته‌ای مصرف مکمل چغندر و دارونما، آزمون‌های حداکثر توان‌خروجی و تایم تریل یک کیلومتر به همراه روش پیش شرطی‌سازی ایسکمیک اجرا شد. پیش شرطی‌سازی ایسکمیک ، شامل ٤ دوره ٥ دقیقه‌ای انسداد و خون‌رسانی مجدد با استفاده از کاف با پهنای ١٥ سانتی‌متر و فشار ٢٢٠ میلی‌متر جیوه که در بالاترین قسمت پاها اعمال گردید. از روش آماری شاپیروویلک و اندازه‌گیری مکرر برای بررسی داده‌ها استفاده شد.یافته‌ها: پیش شرطی‌سازی ایسکمیک به طور معناداری حداکثر توان بی‌هوازی را افزایش داد (٠٢٧/٠P=). زمان تایم تریل یک کیلومتر پس از پیش شرطی‌سازی ایسکمیک(٠١٤/٠P=) و همچنین پس از مصرف مکمل چغندر به همراه پیش شرطی‌سازی ایسکمیک نسبت به شرایط کنترل به طور معناداری کمتر بود (٠٠٨/٠P=).نتیجه‌گیری: پیش شرطی‌سازی ایسکمیک و مکمل چغندر می‌تواند عملکرد تایم تریل را در دوچرخه‌سواران مرد بهبود بخشد اما تأثیری بر حداکثر توان آنها ندارد.

اثر 8 هفته تمرین مقاومتی بر میزان فیلتراسیون گلومرولی و شبه آنتی ژن CD5 مردان مبتلا به دیابت نوع 2

مهرزاد مقدسی؛ نسرین مرتضوی امامی

دوره 11، شماره 2 ، مهر 1400، ، صفحه 15-28

https://doi.org/10.22124/jme.2022.20514.219

چکیده

روش پژوهش: در این پژوهش 22 مرد دیابتی نوع 2 با دامنه میانگین سنی 3/3 ± 5/51 سال و شاخص توده بدن 2/3 ± 1/27 کیلوگرم بر متر مربع به آزمودنی شرکت کردند. آزمودنی ها بر اساس eGFR به طور تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین ... بیشتر

اثر یک دوره فعالیت ورزشی منظم مقاومتی بر پاسخ Galctin-3 نسبت به یک جلسه تمرین مقاومتی شدید

حمیدرضا نیری خوب؛ مهرزاد مقدسی

دوره 11، شماره 1 ، فروردین 1400، ، صفحه 189-198

https://doi.org/10.22124/jme.2023.23951.249

چکیده

در مطالعه حاضر، به بررسی اثر یک دوره فعالیت های مقاومتی منظم بر تغییرات گالکتین-3 نسبت به یک جلسه تمرین مقاومتی شدید پرداخته شد. در این مطالعه نیمه تجربی، تعداد 11 مرد جوان با میانگین سنی 5/1 ± 6/62 سال در ... بیشتر در مطالعه حاضر، به بررسی اثر یک دوره فعالیت های مقاومتی منظم بر تغییرات گالکتین-3 نسبت به یک جلسه تمرین مقاومتی شدید پرداخته شد. در این مطالعه نیمه تجربی، تعداد 11 مرد جوان با میانگین سنی 5/1 ± 6/62 سال در این مطالعه شرکت کردند. پس از اندازه گیری حداکثر قدرت، آزمودنی ها به اجرای یک وهله تمرین مقاومتی شدید در هشت ایستگاه در قالب 3 ست، با 8 تکرار و 80 درصد حداکثر قدرت پرداختند. سپس آزمودنی‌ها 3 روز در هفته و به مدت 8 هفته همان تمرینات مقاومتی را در قالب 3 ست با 6-21 تکرار و با 56 تا 08 درصد حداکثر قدرت اجرا کردند. 84 ساعت پس از اتمام دوره تمرینی، مجدد تمرین شدید مقاومتی اجرا شد. نمونه های خونی قبل از شروع تمرینات، بلافاصله پس از اتمام تمرین شدید مرحله اول، 84 ساعت پس از اتمام 8 هفته تمرین منظم و بلافاصله پس از اتمام تمرین شدید مرحله دوم گرفته شد.‬‬‬نتایج نشان داد پس از اعمال اولین جلسه شدید تمرینی، سطح گالکتین-3 افزایش معنی داری پیدا کرد (3/11 درصد و 01/0=P) اما پس از اتمام 8 هفته تمرین منظم، سطح گالکتین-3 کاهش یافت به طوری که با سطح اولیه تفاوت معنی‌داری نداشت (1/0=P) و سطح گالکتین-3 پس از دومین تمرین شدید مقاومتی نیز همچنان پایین باقی ماند.به طور کلی می توان نتیجه گرفت فعالیت ورزشی منظم مقاومتی می تواند در تعدیل تغییرات سطح گالکتین-3 ناشی از یک جلسه تمرین شدید مقاومتی در مردان جوان مؤثر باشد.

اثر هشت هفته تمرین استقامتی با شدت متوسط بر بیان ژن هیپوکامپی عامل نروتروفیک مشتق از مغز و گیرنده تیروزین کیناز B در موش های صحرایی مدل دژنراسیون هیپوکامپ

فاطمه اکبری؛ مهرزاد مقدسی؛ سیروس فارسی؛ محمد امین عدالت منش

دوره 9، شماره 2 ، آبان 1398، ، صفحه 137-147

https://doi.org/10.22124/jme.2020.15180.172

چکیده

مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر هشت هفته تمرین استقامتی با شدت متوسط بر بیان ژن هیپوکامپی عامل نوروتروفیک مشتق از مغز و گیرنده تیروزین کیناز B در موش های صحرایی آلزایمری شده با نوروتوکسین تری‮متیل‮تین ... بیشتر مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر هشت هفته تمرین استقامتی با شدت متوسط بر بیان ژن هیپوکامپی عامل نوروتروفیک مشتق از مغز و گیرنده تیروزین کیناز B در موش های صحرایی آلزایمری شده با نوروتوکسین تری‮متیل‮تین انجام شد.‬‬‬‬‬‬ در این مطالعه 24 سر موش صحرایی نر بالغ از نژاد اسپراگ داولی با سن هشت هفته با تزریق درون صفاقی mg/kg 8، سم تری‮متیل‮تین کلراید مبتلا به بیماری آلزایمر شده و در گروه‮های (1) کنترل مبتلا به آلزایمر هفته اول، (2) کنترل مبتلا به آلزایمر هفته آخر، و (3) تمرین استقامتی+TMT تقسیم شدند. جهت بررسی اثرات القاء بیماری آلزایمر و گذر هشت هفته عمر بر متغیرهای تحقیق 61 سر موش صحرایی سالم در گروه کنترل هفته اول و کنترل هفته آخر قرار گرفتند. موش‮های صحرایی گروه تمرین استقامتی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته، هر جلسه 51 تا 03 دقیقه و با سرعت 51 تا 02 متر بر دقیقه بر نوارگردان ویژه موش‮های صحرایی دویدند نتایج نشان داد بیان ژن BDNF و گیرنده TrkB در گروه کنترل آلزایمر هفته اول به طور معنی داری کمتر از گروه سالم هفته اول بود؛ همچنین تفاوت معنی‌داری در بیان ژن هیپوکامپی BDNF و گیرنده TrkB بین گروه کنترل مبتلا به بیماری آلزایمر قربانی هفته آخر در مقایسه با گروه تمرین استقامتی وجود ندارد. به نظر می‮رسد تمرین استقامتی با شدت و مدت به کار رفته در تحقیق حاضر اثر معنی‮داری بر تغییرات بیان ژن هیپوکامپی FNDB و گیرنده BKrT در موش‌های صحرایی مدل دژنراسیون هیپوکامپ ندارد.

دوره 15 (1404)

دوره 14 (1403)

دوره 13 (1402)

دوره 12 (1401)

دوره 11 (1400)

دوره 10 (1399)

دوره 9 (1398)

دوره 8 (1397)

دوره 7 (1396)

دوره 6 (1395)

دوره 5 (1394)

دوره 4 (1393)

دوره 3 (1392)

دوره 2 (1391)

دوره 1 (1390)

نویسنده = مهرزاد مقدسی

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده